عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٦

حق همىگويد كه اى مغرور كور

استعيذ اللّه من شيطانه * قد هلكنا آه من طغيانه

گفت در زندان دنيا من خوشم * تا كه دشمن‌زادگان را مىكشم

هركه او را قوت ايمانى بود * وز براى زاد ره نانى بود

مىستانم گه به مكر و گه به ريو * تا برآرند از پشيمانى غريو

گه به درويشى كنم تهديدشان * گه به زلف و خال بندم ديدشان

قوت ايمانى در اين زندان كم است * وانكه هست از قصد اين سگ در خم است

از نماز و صوم و صد بيچارگى * قوت ذوق آيد برد يك‌بارگى

يك سگ است و در هزاران مىرود * هركه در وى رفت او ، او مىشود

هركه سردت كرد ، ميدان كو در اوست * ديو پنهان گشته اندر زيرپوست

چون نيابد صورت آيد در خيال * تا كشاند آن خيالت در و بال

گه خيال فرجه و گاهى دكان * گه خيال علم و گاهى خان‌ومان

هان بگو لا حولها اندر بيان * از زبان تنها نه ، بلك از عين جان

حق همىگويد كه اى مغرور كور * نى ز نامم پاره گشته كوه طور ؟

كه : لو انزلنا كتابا للجبل * لانصدع ، ثم انقطع ، ثم ارتحل

از من ار كوه احد واقف بدى * پاره گشتى و دلش پرخون شدى

گر تو بىتقليد از اين واقف شوى * بىنشان از لطف چون هاتف شوى