عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٤

ستون اين جهان خود غفلت است

گر نبودى عكس آن سر و سرور * پس نخواندى ايزدش دار الغرور

جمله مغروران بدين عكس آمده * بر گمانى كين بود جنّت‌كده

مىگريزند از اصول باغها * بر خيالى مىكنند اين لاغها

چون‌كه خواب غفلت آيدشان به سر * راست بينند و چه سود است آن نظر ؟

پس به گورستان غريو افتاده آه * تا قيامت زين غلط ، وا حسرتاه

اى خنك آن را كه پيش از مرگ مرد * يعنى او از اصل اين رز بوى برد

ستون اين جهان خود غفلت است

ستون اين جهان خود غفلت است

پس ستون اين جهان خود غفلت است * چيست دولت ؟ كاين دوادو بالتست « 1 »

اولش دودو به آخر لت بخور * جز در اين ويرانه نبود مرگ خر

تو بجد ، كارى كه بگرفتى به دست * عيبش آيندم بر تو پوشيده شده است

زان همىتانى به دادن تن به كار * كه بپوشيد از تو عيبش كردگار

همچنين هر فكر كه گرمى در آن * عيب آن فكرت شده است از تو نهان

بر تو گر پيدا شدى زو عيب و شين * زو رميدى جانت بعد المشرقين

بس بپوشيد اول آن بر جان ما * تا كنيم آن كار بر وفق قضا

چون قضا آورد حكم خود پديد * چشم وا شد ، تا پشيمانى رسيد

اين پشيمانى قضاى ديگر است * اين پشيمانى بهل ، حق را پرست

ور كنى عادت ، پشيمانى خورى * زين پشيمانى پشيمان‌تر شوى

نيم عمرت در پريشانى رود * نيم ديگر در پشيمانى رود

ترك اين فكر و پشيمانى بگو * حال و يار و كار نيكوتر بجو

ور ندارى كار نيكوتر به دست * پس پشيمانيت بر فوت چه است ؟

گر همىدانى ، ره نيكوپرست * ور ندانى چون بدانى كين بد است ؟

( 1 ) - لت : سيلى ، پاره ، چماق .