عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢١٨

اى فرورفته به قبر جهل و شك

كاسه بر كاسه است و نان بر نان مدام * از براى اين شكم‌خواران عام

چون بميرد مىرود نان پيش‌پيش * كه ز بيم بينوائى كشته خويش

تو برفتى ، ماند نان ، برخيز گير * اى به كشته خويش را اندر زحير

هين توكّل كن ملرزان پا و دست * رزق تو بر تو ز تو عاشق‌تر است

گر تو را صبرى بدى ، رزق آمدى * خويش را چون عاشقان بر تو زدى

اين تب و لرزه ز خوف جوع چيست ؟ * در توكّل سير مىتانند زيست

تا كنونت فضل بىروزى نداشت * گرچه گه‌گه بر تنت جوعى گماشت

گر نباشد جوع صد رنج دگر * از پى هيضه « 1 » برآرد از تو سر

رنج جوع اولى بود خود زان علل * هم به لطف و هم به خفّت ، هم عمل

رنج جوع از رنجها پاكيزه‌تر * خاصه در جوع است صد نفع و هنر

سالها خوردى و كم نامد ز خور * ترك مستقبل كن و ماضى نگر

لوت و پوت خورده را هم ياد آر * منكر اندر عابر و كم باش زار

اى فرورفته به قبر جهل و شك

اى فرورفته به قبر جهل و شك

اى فرورفته به قبر جهل و شك * چند جويى لاغ و دستان فلك ؟

تا به كى نوشى تو عشوهء اين جهان ؟ * كه نه عقلت ماند بر قانون نه جان

لاغ اين چرخ نديمى كرد و مرد * آبروى صد هزاران چون تو برد

مىدرد مىدوزد اين درزى عام * جامهء صد سالكان طفل خام

اطلس عمرت به مقراض شهور * برد پاره‌پاره خيّاط غرور

تو تمنّى مىبرى كاختر مدام * لاغ كردى ، سعد بودى بر دوام

سخت مىتولى « 2 » ز تربيعات او * وز دلال و كينه و آفات او

سخت مىرنجى ز خاموشى او * وز نحوس و قبض و كين كوشى او

( 1 ) - هيضه : اسهال ، شكم‌روش . ( 2 ) - مىتولى : فرار مىكنى ، فرياد مىكنى .