عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢١٧

حكايت

فعل آتش را نمىدانى تو برد * گرد آتش با چنين دانش مگرد

جوع ، خود ، سلطان داروهاست هين * جوع را در جان نه و خوارش مبين

جمله ناخوش از مجاعت خوش شده است * جمله خوشه‌ها بىمجاعتها ردست

آن يكى مىخورد نان فخفره * گفت سايل چون بدين استت شره ؟

گفت جوع از صبر چون دو تا شود * نان جو در پيش من حلوا شود

پس توانم كه همه حلوا خورم * چون كنم صبرى ، صبورم لاجرم

جوع مر خاصان حق را داده‌اند * تا شوند از جوع شير و زورمند

جوع هر جلف گدا را كى دهند ؟ * چون علف كم نيست ، پيش او نهند

كه بخور ، كه هم بدين ارزانيى * تو نه‌اى مرغاب ، مرغ نانيى

شيخ مىشد با مريدى بىدرنگ * سوى شهرى ، نان در آنجا بود تنگ

ترس جوع و قحط در فكر مريد * هر دمى مىگشت از غفلت پديد

شيخ آگه بود و واقف از ضمير * گفت او را چند باشى در زحير ؟

از براى غصّهء نان سوختى * ديدهء صبر و توكّل دوختى ؟

تو نه‌اى زان نازنينان عزيز * كه تو را دارند بىجوز و مويز

جوع رزق جان خاصان خداست * كى زبون همچو تو گيج گداست ؟

باش فارغ تو از آنها نيستى * كه در اين مطبخ تو بىنان بيستى « 1 »

( 1 ) - بيستى : بايستى ، صبر كنى .