عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢١٥

گر راه روى راه برت بگشايند

گير اين دام دگر را اى لعين * گفت زين افزون ده اى نعم المعين

چرب و شيرين و شرابات ثمين * دادش و پس جامهء ابريشمين

گفت يا رب بيش از اين خواهم مدد * تا ببندمشان به حبل من مسد

تا كه مستانت كه نرّ و پردلند * مردوار آن بندها را بگسلند

تا بدين دام و رسنهاى هوا * مرد تو گردد ز نامردان جدا

دام ديگر خواهم اى سلطان تخت * دام مردانداز حيلت‌ساز سخت

خمر و بنگ آورد و پيش او نهاد * نيم‌خنده زد ، بدان شد نيم شاد

سوى اضلال ازل پيغام كرد * كه برار از قعر بحر فتنه گرد

چون‌كه خوبى زنان با او نمود * تا كه عقل و صبر مردان مىربود

پس زد انگشتك به رقص اندر فتاد * كه بده زوتر ، رسيدم در مراد

چون بديد آن چشمهاى پرخمار * كه كند عقل و خرد را بىقرار

و آن صفاى عارض آن دلبران * كه بسوزد چون سپند اين دل بر آن

رو و خال و ابرو و لب چون عقيق * گوييا خور « 1 » تافت از پردهء رقيق

ديد چون آن غنج برجست او سبك * چون تجلّى حق از پردهء تنك

گر راه روى راه برت بگشايند

گر راه روى راه برت بگشايند

گر زليخا بست درها هر طرف * يافت يوسف هم ز جنبش منصرف

ور ندارى پا بجنبان خويش را * تا ببينى هر كم و هر بيش را

باز شد قفل و در و ره شد پديد * چون توكل كرد يوسف ، برجهيد

گرچه رخنه نيست عالم را پديد * خيره ، يوسف‌وار مىبايد دويد

تا گشايد قفل و در پيدا شود * سوى بىجايى شما را جا شود

آمدى اندر جهان اى ممتحن * هيچ مىبينى طريق آمدن ؟

( 1 ) - خور : خورشيد .