عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢١٣

هركه سازد زين جهان آب حيات

اى كه خاك شوره را تو جان مىكنى * وى كه نان مرده را جان مىكنى

اى كه جان خيره را رهبر كنى * وى كه بىره را تو پيغمبر كنى « 1 »

هركه سازد زين جهان آب حيات

هركه سازد زين جهان آب حيات

هركه سازد زين جهان آب حيات * زودترش از ديگران آيد ممات

ديدهء دل كو به گردون بنگريست * ديد كآنجا هردمى ميناگريست

قلب اعيان است و اكسير محيط * ايتلاف خرقهء تن بىمخيط

تو از آن روزى كه در هست آمدى * آتشى يا باد يا خاكى بدى

گر در آن حالت تو را بودى بها « 2 » * كى رسيدى مر تو را اين ارتقا ؟

از مبدّل ، هستى اوّل نماند * هستى ديگر به جاى آن نشاند

همچنين تا صد هزاران هستها * بعد يكديگر دويم از ابتدا

آن مبدّل بين ، وسايط را بمان * كز وسايط دور كردى ز اصل آن

واسطهء هر جان فزون شد وصل جست * واسطه كم ، ذوق وصل افزون‌تر است

از سبب دانى شود كم حيرتت * حيرتى كان ره دهد در حضرتت

آن بقاها از فناها يافتى * از فنا پس رو چرا برتافتى ؟

از فناها چه زيانت بود تا * بر بقا چسبيده‌اى اى ناسزا

چون دوم از اولينت بهتر است * پس فنا جو و مبدّل را پرست

صد هزاران حشر ديدى اى عنود * تاكنون هر لحظه از به دو وجود

از جمادى بىخبر سوى نما * وز نما سوى حيات و ابتلا

باز سوى عقل و تمييزات خوش * باز سوى خارج اين پنج و شش

تا لب بحر اين نشان پاىهاست * پس نشان پا درون بحر لاست

( 1 ) - اشاره به آيه : « وَ وَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدى » سوره الضحى ، آيه 7 . ( 2 ) - در نسخه قونيه : بقا .