عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢١١

برمكن پر را و دل بركن از او

برمكن پر را و دل بركن از او

برمكن پر را و دل بركن از او

برمكن پر را و دل بركن از او * زانكه شرط اين جهاد ، آمد عدو

چون عدو نبود ، جهاد آمد محال * شهوتت نبود ، نباشد امتثال

صبر نبود چون نباشد ميل تو * خصم چون نبود ، چه حاجت حيل تو

هين مكن خود را خصى ، رهبان مشو * زانكه عفت ، هست شهوت را گرو

بىهوا ، نهى از هوا ممكن نبود * غازييى بر مرده كان ره نبود

انفقوا گفته است پس كسبى بكن * زانكه نبود خرج بىدخل كهن

گرچه آورد انفقوا را مطلق او * تو بخوان كه اكسبوا ثم انفقوا

همچنان چون شاه فرمود اصبروا * رغبتى بايد كز آن تابى تو رو

پس كلوا از بهر دام شهوت است * بعد از آن لا تسرفوا آن عفت است

چون‌كه رنج صبر نبود مر تو را * شرط نبود ، پس فرونايد جزا

ميلها همچون سگان خفته‌اند * اندر ايشان خير و شر بنهفته‌اند

چون‌كه قدرت نيست ، خفتند اين رده * همچو هيزم پاره‌ها و تن‌زده

تا كه مردارى درآيد در ميان * نفخ صور حرص ، گويد با سگان

چون در آن كوچه خرى مردار شد * صد سگ خفته بدان بيدار شد

حرصهاى خفته اندر كتم غيب * تاختن آورد ، و سر برزد ز جيب

موبه‌موى هر سگى دندان شده * وز براى حيله دم‌جنبان شده

نيم زيرش حيله ، بالا از غضب * چون ضعيف آتش كه يابد او حطب

شعله‌شعله مىرسد از لا مكان * مىرود دود لهب تا آسمان

صد چنين سگ اندر اين ره خفته‌اند * چون شكارى نيستشان بنهفته‌اند

شهوت رنجور ساكن مىبود * خاطر او سوى صحّت مىرود

چون ببيند نان و سيب و خربزه * در مصاف مزه و خوف بزه

گر بود صبّار ديدن سود اوست * آن تهيج طبع شستن را نكوست

ور نباشد صبر پس ناديده به * تير دور اولى زمرد بىزره