عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢١

سخن اوّل

* * *

آفتاب وجود اهل صفا * آن امام امم ولى خدا

آن امامى كه قايم است الحق * زو زمين و زمان و ارض و سماء

ذات او هست واجب العصمة * او منزه ز كفر و شرك و ريا

عالم وحدتست و مسكن او * او برون ز صفات ما و شما

رهروان طالبند و او مطلوب * عارفان صامت و على گويا

سرّ او ديدهء سيد مرسل * در شب قدر در مقام دنى « 1 »

از على مىشنيد نطق على * بد على جز على نبود آنجا

ما همه ذره‌ايم و او خورشيد * ما همه قطره‌ايم و او دريا

بىولاى على به حق خدا * ننهد در بهشت آدم پا

گر نهد بال‌وپر فروريزد * جبرئيل امين به حق خدا

مؤمنان جمله رو به او دارند * كو امام امت و هادى اولا

بندهء قنبرش به جان مىباش * تا برندت به جنت المأوى

* * *

نهان از فهم و دور از عقل و برتر از خيال ما * كه گفتن وصف او نتوان على بن ابى طالب

قديم المنّ و الاحسان عظيم الشأن و البرهان * قسيم الجنة و النار على بن ابى طالب

هو الاول هو الآخر هو الظاهر هو الباطن * هو الحنان هو المنان على بن ابى طالب

( 1 ) . همان .