عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٥

مثالى از لطف و قهر حضرت حق

باز اين را سهل و مىجو دگر * اينت لعب كودكان بىخبر

شب شود ، در دام تو يك صيد نى * دام بر تو جز صداع و قيد نى

پس تو خود را صيد مىكردى مدام * كه شدى محبوس و محرومى ز كام

در زمانه صاحب دامى بود * همچو ما احمق ، كه صيد خود كند ؟

چون شكار خوك آمد صيد عام * رنج بىحد ، لقمه خوردن زو حرام

آنكه ارزد صيد را ، عشق است و بس * ليك او كى گنجد اندر دام كس ؟

تو مگر آيى و صيد او شوى * دام بگذارى ، و قيد او شوى

عشق مىگويد به گوشم پست پست : * صيد بودن بهتر از صيادى است

گول مىكن خويش را و غرّه شو * آفتابى را رها كن ، ذرّه شو

بر درم ساكن شو و بىخانه باش * دعوى شمعى مكن ، پروانه باش

تا ببينى چاشنى زندگى * سلطنت بينى نهان در بندگى

نعل بينى بازگو نه در جهان * تخته‌بند آن را لقب كرده شهان

پس طناب اندر گلو و تاج دار * بر وى انبوهى كه اينك تاجدار

همچو گور كافران بيرون حلل * اندرون قهر خدا عزّ و جلّ

مثالى از لطف و قهر حضرت حق

مثالى از لطف و قهر حضرت حق

گفت درويشى به درويشى كه تو * چون بديدى حضرت حق را ؟ بگو

گفت بىچون ديدم ، امّا بهر قال * بازگويم مختصر آن را مثال

ديدمش سوى چپ او آذرى * سوى دست راستش خوش كوثرى

سوى چپّش بس جهان‌سوز آتشى * سوى دست راستش جوى خوشى

اندر آن آتش گروهى بسته دست * و اندر آن كوثر گروهى شاد و مست

ليك لعبى بازگونه بود سخت * پيش پاى هر شقى و نيك‌بخت

هركه در آتش همىرفت و شرر * از ميان آب برمىكرد سر