عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٩٥

در بيان حديث رسول : « موتوا قبل أن تموتوا » « 1 »

جان بسى كندى و اندر پرده‌اى * زانكه مردن اصل بد ، ناورده‌اى

تا نميرى نيست جان كندن تمام * بىكمال نردبان نايى به بام

چون ز صد پايه دو پايه كم بود * بام را كوشنده نامحرم بود

چون نمردى ، هست جان كندن دراز * مات شو در صبح ، اى شمع طراز

تا نگشتند اختران ما نهان * دان كه پنهان است خورشيد جهان

بىحجابت بايد آن اى ذو لباب * مرگ را بگزين و بردرّان حجاب

نى چنان مرگى كه در گورى روى * مرگ تبديلى ، كه در نورى روى

مرد بالغ گشت ، و آن بچگى بمرد * روميى شد ، صبغت زنگى ببرد « 2 »

پس محمّد صد قيامت بود نقد * زانكه حل شد در فناى حلّ و عقد

زادهء ثانى است احمد در جهان * صد قيامت بود او اندر عيان « 3 »

زو قيامت را همىپرسيده‌اند * اى قيامت ، تا قيامت راه چند ؟

با زبان حال مىگفتى بسى * كه ز محشر حشر را پرسد كسى ؟

بهر اين گفت آن رسول خوش‌پيام * رمز موتوا قبل موت يا كرام

همچنان‌كه مرده‌ام من قبل موت * زان طرف آورده‌ام اين صيت و صوت

پس قيامت شو ، قيامت را ببين * ديدن هر چيز را شرط است اين

تا نگردى او ، ندانىاش تمام * خواه آن انوار باشد يا ظلام

عقل گردى ، عقل را دانى كمال * عشق گردى ، عشق را دانى و بال « 4 »

گفتمى برهان اين دعوى مبين * گر بدى ادراك اندر خورد اين

در همه عالم اگر مرد و زنند * دم‌به‌دم در نزع و اندر مردنند

آن سخنشان را وصيّت‌ها شمر * كه پدر گويد در آن دم با پسر

( 1 ) - حديث نبوى . اللؤلؤ المرصوع 94 . ( 2 ) - در نسخه قونيه : سترد . ( 3 ) - اشاره به آيه : « يَسْئَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ » سوره النازعات ، آيه 42 . ( 4 ) - در نسخه قونيه : ذبال .