عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٩١

بود به مار بد از يار بد

عاقبت زينها بخواهى ماندن * هين كرا خواهى در آن دم خواندن ؟

اين دم او را خوان و باقى را بمان * تا تو باشى وارث ملك جهان

چون يفرّ المرء آيد من اخيه * يهرب المولود يوما من ابيه « 1 »

زان شود هر دوست آن ساعت عدو * كه بت تو بود و از ره مانع او

روى از نقاش رومى تافتى * چون ز نقشى انس دل مىيافتى

اين دم ار يارانت با تو ضد شوند * وز تو برگردند و در خصمى روند

هين بگو كه روز من فيروز شد * آنچه فردا خواست شد ، امروز شد

ضدّ من گشتند اهل اين سرا * تا قيامت عين شد پيشين مرا

پيش از آنكه روزگار خود برم * عمر با ايشان به پايان آورم

كاله معيوب بخريده بدم * شكر كز عيبش پگه واقف شدم

پيش از آن كز دست سرمايه شدى * عاقبت معيوب بيرون آمدى

مال رفته عمر رفته ، اى نسيب * مال و جان داده پى كاله معيب

رخت دادم زرّ قلبى « 2 » بستدم * شاد شادان سوى خانه مىشدم

شكر كين زر قلب پيدا شد كنون * پيش از آنكه عمر بگذشتى فزون

قلب ماندى تا ابد در گردنم * حيف بودى عمر ضايع كردنم

چون پگه‌تر قلبى او وانمود * پاى خود زو واكشم من زود زود

يار تو چون دشمنى پيدا كند * گر ز حقد و رشك او بيرون زند

تو از آن اعراض او افغان مكن * خويشتن را ابله و نادان مكن

بلكه شكر حق كن و نان بخش كن * كه نگشتى در جوال او كهن

از جوالش زود بيرون آمدى * تا بجويى يار صدق سرمدى

نازنين يارى كه بعد از مرگ تو * رشتهء يارى او گردد سه تو

رستى از قلاب و سالوس و دغل * عزّ او ديدى عيان پيش از اجل

اين جفاى خلق با تو در جهان * گر بدانى ، گنج زر آمد نهان

( 1 ) - اشاره به آيه : « روزى كه آدمى از برادر و مادر و پدرش فرار كند » اشاره به قيامت است . سوره عبس ، آيه 34 . ( 2 ) - قلبى : تقلبى .