عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٧٢

حكايت

حكايت

حكايت

عاقلى بر اسب مىآمد سوار * در دهان خفته‌اى مىرفت مار

آن سوار آن را بديد و مىشتافت * تا رماند مار را فرصت نيافت

چون‌كه از عقلش فراوان بد مدد * چند دبّوسى « 1 » قوى بر خفته زد

برد او را زخم آن دبّوس سخت * زو گريزان ، تا به زير يك درخت

سيب پوسيده بسى بد ريخته * گفت از اين خوارى به درد آويخته

سيب چندان مرد را در خورد داد * كز دهانش باز بيرون مىفتاد

بانگ مىزد كاى امير آخر چرا * قصد من كردى چه كردم من تو را

گر تو را ز اصل است بر خونم ستيز * تيغ زن يك‌باره خونم را بريز

شوم ساعت ، كه شدم بر تو پديد * اى خنك او را كه روى تو نديد

بىجنايت بىگنه بىبيش‌وكم * ملحدان جائز ندارند اين ستم

مىجهد خون از دهانم بىسخن * اى خدا آخر مكافاتش تو كن

هر زمان مىگفت آن نفرين نو * اوش مىزد كه در اين صحرا به دو

زخم دبّوس و سوارى همچو باد * مىدويد و باز در رو مىفتاد

ممتلى « 2 » و خوابناك و سست بد * پاى و رويش را هزاران زخم شد

تا شبانگه مىكشيد و مىگشاد * تا ز صفرا قى شدن بر وى فتاد

زو برآمد خورده‌ها زشت و نكو * مار با آن خورده ، بيرون جست از او

چون بديد از خود برون آن مار را * سجده آورد آن نكوكردار را

سهم آن مار سياه زشت زفت * چون بديد ، آن دردها از وى برفت

گفت خود تو جبرئيل رحمتى ؟ * يا خدايى كه ولى نعمتى ؟

اى مبارك ساعتى كه ديديم * مرده بودم ، جان نو بخشيديم

تو مرا جويان مثال مادران * من گريزان از تو مانند خران

خر گريزد از خداوند از خرى * صاحبش در پى ز نيكوگوهرى

( 1 ) - دبّوس : گرز ، عمود آهنين . ( 2 ) - ممتلى : آكنده ، پر .