عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٦٩

حكايت

بعد از اين گر شرح گويم ، ابلهى است * زانكه شرح اين وراى آگهى است

ور بگويم ، عقلها را بركند * ور نويسم ، بس قلمها بشكند

چون‌كه موسى اين عتاب از حق شنيد * در بيابان از پى چوپان دويد

بر نشان پاى آن سرگشته راند * گرد از پره بيابان برفشاند

گام پاى مردم شوريده ، خود * هم ز كام ديگران پيدا بود

يك قدم چون رخ ز بالا تا نشيب * يك قدم چون فيل رفته بر اريب

گاه چون موجى برافرازان علم * گاه چون ماهى روانه بر شكم

گاه بر خاكى نوشته حال خود * همچو رمّالى كه رملى برزند

عاقبت دريافت او را و بديد * گفت مژده ده كه دستورى رسيد

هيچ آدابى و ترتيبى مجو * هرچه مىخواهد دل تنگت بگو

كفر تو دين است و دينت نور جان * ايمنى ، وز تو جهانى در امان

اى معاف يفعل اللّه ما يشاء * بىمحابا رو زبان را برگشا

گفت : اى موسى از آن بگذشته‌ام * من كنون در خون دل آغشته‌ام

من ز سدرهء منتها بگذشته‌ام * صد هزاران‌ساله زان سو رفته‌ام

تازيانه برزدى ، اسبم بگشت * گنبدى كرد و ز گردون برگذشت

محرم ناسوت ما لاهوت باد * آفرين بر دست و بر بازوت باد

حال من اكنون برون از گفتن است * آنچه مىگويم نه احوال من است

نقش مىبينى كه در آيينه‌اى است * نقش توست آن ، نقش آن آيينه نيست

دم ، كه مرد نايى اندر ناى كرد * درخور ناى است نه در خورد مرد

هان و هان گر حمد گويى ور سپاس * همچو نافرجام آن چوپان‌شناس

حمد تو نسبت بدان گر بهتر است * ليك آن نسبت به حق ، هم ابتر است

چند گويى ، چو غطا برداشتند * كه نبودست آنچه مىپنداشتند

اين قبول ذكر تو از رحمت است * چون نماز مستحاضه « 1 » رخصت است

ذكر تو آلودهء تشبيه و چون * با نماز او بيالودست خون

( 1 ) - مستحاضه : به قسمتى از دوران ماهيانه زنان گويند .