عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٦٧

حكايت

گفت موسى : هاى خيره‌سر شدى * خود مسلمان ناشده كافر شدى

اين چه ژاژست ؟ « 1 » و چه كفر است و فساد * پنبه‌اى اندر دهان خود فشار

گند كفر تو ، جهانى گنده كرد * كفر تو ديباى من را ژنده كرد

چارق و پاتابه لايق مر تو راست * آفتابى را چنين‌ها كى رواست

گر نبندى زين سخن تو حلق را * آتشى آيد ، بسوزد خلق را

آتشى گر نامد است ، اين دود چيست ؟ * جان سيه گشته ، روان مردود چيست ؟

گر همىدانى كه يزدان داور است * ژاژ و گستاخى تو را چون باور است ؟

دوستى بىخرد خود دشمنى است * حق‌تعالى زين چنين خدمت غنيست

با كه مىگويى تو اين ؟ با عم و خال ؟ * جسم و حاجت ، در صفات ذو الجلال ؟

شير ، او نوشد كه در نشو و نماست * چارق او پوشد كه او محتاج پاست

ور براى بندش است اين گفتگو * زانكه حق گفت او من است و من خود او

آنكه گفت انّى مرضت لم تعد * من شدم رنجور او تنها نشد

آنكه بى يسمع و بى يبصر شده است * در حق آن بنده هم اين هم بيهدست

بىادب گفتن سخن با خاص حق * دل بميراند سيه دارد ورق

گر تو مردى را بخوانى : فاطمه ، * گرچه يك جنسند مرد و زن همه

قصد خون تو كند تا ممكن است * گرچه خوش‌خو و حليم و ساكن است

فاطمه مدح است در حق زنان * مرد را گويى كند زخم سنان

دست و پا ، در حق ما استايش است * در حق پاكى حق آلايش است

لم يلد لم يولد او را لايق است * والد و مولود را او خالق است

هرچه جسم آمد ، ولادت وصف اوست * هرچه مولود است او زين سوى جوست

زانكه از كون و فساد است و مهين * حادث است و محدثى خواهد يقين

گفت اى موسى دهانم دوختى * وز پشيمانى تو جانم سوختى

جامه را بدريد و آهى كرد تفت * سر نهاد اندر بيابان و برفت

وحى آمد سوى موسى از خدا * بندهء ما را ز ما كردى جدا

( 1 ) - ژاژ : كنايه از سخن بيهوده .