عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٦٤

عشق صورتها بسازد در فراق

تا شوى چون بوى گل با عاشقان * پيشوا و رهنماى گلستان

چيست بوى گل دم عقل و خرد * خوش قلاووز ره باغ ابد

عقل كآن باشد ز دوران زحل * پيش عقل ما بود آن بىمحل

از عطارد وز زحل دانا شد او * ما ز داد كردگار لطف‌خو

علّم « 1 » الانسان خم طغراى ما * علم عند اللّه مقصدهاى ما

تربيهء آن آفتاب روشنيم * ربى الأعلى ازآن‌رو مىزنيم

از فدايى مردمان را چاره نيست * هر يكى از ما فداى سيرتى است

اى خنك آنكه فدا كرده است تن * بهر آن كارزد فداى او شدن

عاشق و معشوق و عشقش برده‌ام * در دو عالم بهره‌مند و نيكنام

عشق صورتها بسازد در فراق

عشق صورتها بسازد در فراق

دوستى و وهم صد يوسف تند * اسحر از هاروت و ماروت است خود

صورتى پيدا كند بر ياد او * جذب صوت آردت در گفتگو

راز گويى پيش صوت صد هزار * آن‌چنان كه يار گويد پيش يار

نى بدانجا صورتى ، نى هيكلى * زاده از وى صد الست و صد بلى

آن‌چنان‌كه مادر دل برده‌اى * پيش گور بچّهء نومرده‌اى

رازها گويد بجدّ و اجتهاد * مىنمايد زنده او را آن جماد

حىّ و قايم داند او آن خاك را * چشم و گوشى داند او خاشاك را

پيش او هر ذرهء آن خاك گور * گوش دارد ، هوش دارد ، وقت شور

مستمع داند بجدّ آن خاك را * خوش نگر اين عشق ساحرناك را

آن‌چنان بر خاك گور تازه او * دم‌به‌دم خوش مىنهد با اشك رو

كه به وقت زندگى هرگز چنان * روى ننهاده است بر پور چو جان

( 1 ) - اشاره به آيه 5 سوره العلق .