عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٦٣

عاشقان را باده خون دل بود

عاشقان را باده خون دل بود

عاشقان را باده خون دل بود

عاشقان را باده خون دل بود * چشمشان بر راه و بر منزل بود

در چنين راه بيابان مخوف * اين قلاووز خرد باشد « 1 » خسوف

خاك در چشم قلاووزان « 2 » زنى * كاروان را هالك و گمره كنى

نان جو ، حقا كه حيف است و فسوس * نفس را در پيش نه نان سبوس

دشمن راه خدا را خوار دار * دزد را منبر منه بردار دار

دزد را تو دست ببريدن پسند * از بريدن عاجزى ، دستش ببند

گر نبندى دست او ، دست تو بست * گر تو پايش نشكنى ، پايت شكست

اى خنك آن كس كه ذات خود شناخت * اندر امن سرمدى قصرى بساخت

كودكى گريد پى جوز و مويز * پيش عاقل باشد آن بس سهل چيز

پيش دل جوز ، و مويز آمد جسد * طفل كى در دانش مردان رسد ؟

هركه محجوب است او خود كودك است * مرد آن باشد كه بيرون از شكست

گر به ريش و خايه مردستى كسى * هر بزى را ريش و مو باشد بسى

هين روش بگزين و ترك ريش گير * ترك اين ما و من تشويش گير

( 1 ) - در نسخهء قونيه : با صد كسوف . ( 2 ) - قلاووزان : راهبر ، دلالت راه ، خبرگير ، جاسوسان .