عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٦٢

بندگى كن تا شوى عاشق لعل

دانه‌اى مر مرغ را هرگز خورد ؟ * كاهدان مر اسب را هرگز چرد ؟

بندگى كن تا شوى عاشق لعل * بندگى كسب است آيد در عمل

بنده آزادى طمع دارد ز جد * عاشق آزارى نخواهد تا ابد

بنده دايم خلعت و ادرارجوست * خلعت عاشق همه ديدار اوست

مىنگنجد عشق در گفت و شنيد * عشق دريايى است قعرش ناپديد

قطره‌هاى بحر را نتوان شمرد * هفت دريا پيش آن بحر است خورد

تا تو باشى در حجاب بو البشر * سرسرى در عاشقان كمتر نگر

زيركان كه موىها بشكافتند * علم هيئت را به جان دريافتند

علم نيرنجات « 1 » و سحر و فلسفه * گرچه بشناسند حقّ المعرفه

ليك كوشيدند تا امكان خود * برگذشتند از همه اقران خود

عشق غيرت كرد و زيشان دركشيد * شد چنين خورشيد زيشان ناپديد

نور چشمى كو بروز استاره « 2 » ديد * آفتابى چون از او رو دركشيد

زين گذر كن ، بند من بپذير هين * عارفان « 3 » را تو به چشم عشق بين

وقت نازك باشد و جان در رصد * با تو نتوان گفت آنگه « 4 » عذر خود

فهم كن ، موقوف آن گفتن مباش * سينه‌هاى عاشقان را كم خراش

نى گمانى بردهء تو زين نشاط * حزم را مگذار ، مىكن احتياط

واجب است و جائز است و مستحيل * اين وسط را گير در حزم اى دخيل

( 1 ) - در نسخهء قونيه : نارنجات . نيرنگى . ( 2 ) - استاره : ستاره . ( 3 ) - در نسخهء قونيه : عاشقان . ( 4 ) - در نسخهء قونيه : دم .