عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٦٠

عشق بشكافد فلك را صد شكاف

غير آن زنجير زلف دلبرم * گر دو صد زنجير آرى بر درم

عشق بشكافد فلك را صد شكاف

عشق بشكافد فلك را صد شكاف

شرح عشق ار من بگويم بر دوام * صد قيامت بگذر و آن ناتمام

زانكه تاريخ قيامت را حد است * حد كجا آنجا كه وصف ايزد است ؟

عشق را پانصد پر است و هر پرى * از فراز عرش تا تحت الثرى

زاهد با ترس مىتازد به پا * عاشقان پرّان‌تر از برق هوا

كى رسند اين خايفان در گرد عشق ؟ * كآسمان را فرش سازد درد عشق

جز مگر آيد عنايت‌هاى ضوء * كز جهان و اين روش آزاد شو

سير عارف هر دمى تا تخت شاه * سير زاهد هر مهى يك روزه راه

گرچه زاهد روز او باشد شگرف * كى بود يك روز او خمسين الف « 1 »

قدر هر روزى ز عمر مرد كار * باشد از سال جهان پنجه هزار

عقلها زين سر بود بيرون در * زهرهء وهم ار بدرّد گو بدر

ترس ، مويى نيست اندر پيش عشق * جمله قربانند اندر كيش عشق

عشق وصف ايزد است امّا كه خوف * وصف بنده مبتلاى فرج و جوف

چون يحبّون را بخواندى در نبى * با يحبّهم قرين در مطلبى

پس محبّت وصف حق دان عشق نيز * خوف نبود وصف يزدان اى عزيز

وصف حق كو وصف مشتى خاك كو ؟ * وصف حادث كو و وصف پاك كو ؟

عشق جوشد بحر را مانند ديگ * عشق سايد كوه را مانند ريگ

عشق بشكافد فلك را صد شكاف * عشق لرزاند زمين را از گزاف

با محمّد بود عشق پاك جفت * بهر عشق او را خدا لولاك گفت « 2 »

( 1 ) - اشاره به روز قيامت و آيه 44 سوره المعارج . ( 2 ) - اشاره به حديث قدسى : « لولاك ما خلقت الجنة و لولاك ما خلقت النار ، و لولاك ما خلقت الدنيا ، و لولاك لما خلقت الافلاك و . . . » اللؤلؤ المرصوع 664 و شرح تعرّف 2 : 46 ، بحار الانوار 15 : 28 / 5 و 16 : 15406 و -