عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٠

قوت اصلى بشر نور خداست

زانكه سرمهء نيستى درمىكشد * باده از تصوير شيطان مىچشد

چشمشان خانهء خيال است و عدم * نيست‌ها را هست بيند لاجرم

چشم من چون سرمه ديد از ذو الجلال * خانهء هستى است نى خانهء خيال

تا يكى مو باشد از تو پيش چشم * در خيالت گوهرى باشد چو يشم « 1 »

يشم را آنگه شناسى از گهر * كز خيال خود كنى كلّى عبر

قوت اصلى بشر نور خداست

قوت اصلى بشر نور خداست

قوت اصلىّ بشر نور خداست * قوت حيوانى مر او را ناسزاست

ليك از علّت در او افتاد دل * كه خورد او روز و شب زين آب و گل

روى زرد و پاى سست و دل سبك * كو غذاى و السّماء ذات الحبك « 2 »

آن غذاى خاصگان دولت است * خوردن آن بىگلو و آلت است

شد غزاى آفتاب از نور عرش * مر حسود و ديو را از دود فرش

در شهيدان يرزقون فرمود حق « 3 » * آن غذا را نى دهان بد نى طبق

دل ز هر يارى غذايى مىخورد * دل ز هر علمى صفايى مىبرد

صورت هر آدمى چون كاسه‌اى است * چشم از معنى او حسّاسه‌اى است

از لقاى هركسى چيزى خورى * وز قران هر قرين چيزى برى

( 1 ) - يشم : حجر حبشى ، يشب ، سنگ چشم ، سنگ ياسم ، يكى از گونه‌هاى عقيق . ( 2 ) - اشاره به آيهء 7 ، سورهء الذاريات . ( 3 ) - اشاره به آيهء « وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ ، » سورهء آل عمران ، آيهء 169 .