عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٣٦

حكايت

شاه آن دان كو ز شاهى فارغ است * بىمه و خورشيد نورش بازغ است

مخزن آن دارد كه مخزن ذات اوست * هستى آن دارد كه با هستى عدوست

خواجهء لقمان به ظاهر خواجه‌وش * در حقيقت بنده ، لقمان خواجه‌اش

در جهان باژگونه اين بسى است * در نظرشان گوهرى كم از خسى است

مر بيابان را مفازه نام شد * نام و رنگى عقلشان را دام شد

يك گره « 1 » را خود معرّف جامه است * در قبا گويند كو از عامه است

يك گره را ظاهرش سالوس و زهد * نور بايد تا بود جاسوس زهد

نور بايد پاك از تقليد و عول « 2 » * تا شناسد مرد را بىفعل و قول

در رود در قلب او از راه عقل * فقد او بيند نباشد بند نقل

بندگان خاص علّام الغيوب * در جهان جان جواسيس القلوب

در درون دل درآيد چون خيال * پيش او مكشوف باشد سرّ حال

در تن گنجشك چبود برگ و ساز * كه بود پوشيده آن بر عقل باز

آنكه واقف گشت بر اسرار هو * سرّ مخلوقات چبود پيش او

آنكه بر افلاك رفتارش بود * بر زمين رفتن چه دشوارش بود

در كف داود كآهن گشت موم * موم چه بود بر كف او اى ظلوم

بود لقمان بنده شكلى خواجه‌اى * بندگى بر ظاهرش ديباچه‌اى

چون رود خواجه به جايى ناشناس * در غلام خويش پوشاند لباس

او بپوشد جامه‌هاى آن غلام * مر غلام خويش را سازد امام

( 1 ) - گره : مخفّف گروه . ( 2 ) - عول : شيون و زارى .