عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٩

اين جهان و اهل او بىحاصلند

نور محشر چشمشان بينا كند * چشم‌بندى تو را رسوا كند

صد هزاران خوى بد آموخته * ديده‌هاى عقل دل بردوخته

كمترين خوشان به زشتى آن حسد * آن حسد كه گردن ابليس زد

هركه را ديد او كمال از چپ و راست * از حسد قولنجش آمد درد خواست

زانكه هر بدبخت خرمن‌سوخته * مىنخواهد شمع كس افروخته

هين كمالى دست آور تا تو هم * از كمال ديگران نفتى به غم

از خدا مىخواه دفع اين حسد * تا خدايت وارهاند از حسد

او تو را مشغوليى بخشد درون * تا نپردازى از آن سويى برون

جرعهء مى را خدا آن مىدهد * كه به دو مست از دو عالم مىرهد

كرد مجنون را ز عشق پوستى * كو ندانستى عدو از دوستى

صد هزاران اين‌چنين مىدارد او * كه بر ادراكات تو بگمارد او

هست مىهاى شقاوت نفس را * كه ز ره بيرون برد آن نحس را

هست مىهاى سعادت عقل را * كه بيابد منزل بىنقل را

خيمهء گردون ز سرمستى خويش * بركند زان سو بگيرد راه پيش

هين به هر مستى دلا غرّه مشو * هست عيسى مست حق ، خرمست جو

مىشناسا هين بچش با احتياط * تا ميى يا بى منزّه ز اختلاط

هر دو ، مستى مىدهندت ليك اين * مستىات آرد كشان تا ربّ دين

تا رهى از فكر و وسواس و حيل * بىعقال اين عقل در رقص الجمل

سخت مىآيد فراق اين ممرّ * پس فراق آن مقر دان سخت‌تر

چون فراق نقش سخت آيد تو را * تا چه سخت آيد ز نقّاشش جدا

اى كه صبرت نيست از دنياى دون * چونت صبرست از خداى دوست چون ؟

چون‌كه صبرت نيست از آب سياه * چون صبورى دارى از چشمهء إله

چون‌كه پى اين شرب كم دارى سكون * چون ز ابرارى جدا وز يشربون « 1 »

( 1 ) - اشاره به آيه : « إِنَّ الْأَبْرارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كانَ مِزاجُها كافُوراً » سوره دهر ، آيه 5 .