عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٥

علم به جهل و كورى و عيب نفس به معرفت رساند

نردبان خلق اين ما و منى است

نردبان خلق اين ما و منى است

نردبان خلق اين ما و منى است * عاقبت زين نردبان افتادنيست

هركه بالاتر رود ابله‌تر است * گردن او خوردتر خواهد شكست

ظلّ ذلّت نفسه « 1 » خوش‌مضجعى است * مستعدّ آن صفارا مهجعى است

گر از اين سايه روى سوى منى * زود طاغى كردى و ره گم كنى

پس برو خاموش باش از انقياد * زير ظلّ امر شيخ و اوستاد

علم به جهل و كورى و عيب نفس به معرفت رساند

علم به جهل و كورى و عيب نفس به معرفت رساند

صد هزاران ظلمت است از خشم تو * بر عباد اللّه اندر چشم تو

خشم بفشان چشم بگشا شاد شو * عبرت از ياران بگير استاد شو

كوه در سوراخ سوزن كى رود * جز مگر كان كوه برگ كه « 2 » شود

كوه را كه كن به استغفار خويش * جام مغفوران بگير و خوش بكش

( 1 ) - ظلّ ذلّت نفسه : در سايه نفس كشى . ( 2 ) - برگ كه : برگ كاه .