عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٢١

كسب كردن گنج را مانع كى است

هين جواب خويش گو با كردگار * ما كه‌ايم اى خواجه دست از ما بدار

نى از اين‌سو ، نى از آن‌سو چاره شد * جان اين بيچاره دل صدپاره شد

از همه نوميد شد مسكين گدا * پس برآرد هر دودست اندر دعا

كز همه نوميد گشتيم اى خدا * اول و آخر تويى و منتها

در نماز اين خوش‌اشارتها ببين * تا بدانى كاين بخواهد شد يقين

بچّه بيرون آر از بيضهء نماز * سر مزن چون مرغ بىتعظيم ساز

كسب كردن گنج را مانع كى است

كسب كردن گنج را مانع كى است

شد خر اين نفس ، تو بر ميخش ببند * چند بگريزد ز كاروبار ، چند ؟

بار صبر و شكر را او بردنى است * خواه در صد سال خواهى سى و بيست

هيچ وازر وزر غيرى برنداشت « 1 » * هيچ كس ندرود تا چيزى نكاشت

طمع خام است آن مخور خام اى پسر * خام خوردن علّت آرد در بشر

كان فلانى يافت گنجى ناگهان * من همان خواهم مهل كار و دكان

كار بخت است آن و آن هم نادر است * كسب بايد كرد تا تن قادر است « 2 »

كسب كردن گنج را مانع كى است * پا مكش از كاروان خود در پى است

تا نگردى تو گرفتار اگر * كه اگر اين كردمى با آن دگر

كز اگر گفتن رسول باوفاق * منع كرد و گفت هست آن از نفاق

كان منافق در اگر گفتن بمرد * وز اگر گفتن بجز حسرت نبرد

( 1 ) - هيچ گناهكارى گناه ديگرى برنداشت . اشاره به آيهء قرآن : « وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى » سورهء الاسراء آيهء 15 . ( 2 ) - اشاره به آيهء 39 از سورهء النجم قرآن مجيد : « لَيْسَ لِلْإِنْسانِ إِلَّا ما سَعى . »