عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ١١٨

اصل جرم و آفت و داغم تويى

هين مشو پنهان ز ننگ مدّعى * كه تو دارى شمع وحى شعشعى

هين قم الليل كه شمعى اى همام « 1 » * شمع اندر شب بود اندر قيام

بىفروغت روز روشن هم شب است * بىپناهت شير اسير ارنب است

باش كشتيبان در اين بحر صفا * كه تو نوح ثانيى اى مصطفى

خيز بنگر كاروان ره‌زده * هر طرف غولى است كشتيبان شده

خضر وقتى غوث هر كشتى تويى * همچو روح اللّه مكن تنها روى

پيش اين جمعى چو شمع آسمان * انقطاع و خلوت آرى را بمان

وقت خلوت نيست اندر جمع آى * اى هدا چون كوه قاف و تو هماى

بدر بر صدر فلك شد شب روان * سير را نگذارد از بانگ سگان

طاعنان همچون سگان بر بدر تو * بانگ مىدارند سوى صدر تو

اين سگان كرّند ز امر انصتوا * از سفه وعوع‌كنان بر بدر تو

هين بمگذار اى شفا رنجور را * تو ز خشم كر عصاى كور را

كار هادى اين بود تو هاديى * ماتم آخر زمان را شاديى

هين روان كن اى امام المتّقين * اين خيال‌انديشگان را تا يقين

هركه دل در مكر تو دارد گرو * گردنش را من زنم تو شاد شو

بر سر كوريش كوريها نهم * او شكر پندارد و زهرش دهم

عقل‌ها از نور من افروختند * مكرها از مكر من آموختند

خيز در دم تو به صور سهمناك * تا هزاران مرده برخيزد ز خاك

چون تو اسرافيل وقتى راست خيز * رستخيزى ساز پيش از رستخيز

هركه گويد كو قيامت اى صنم ؟ * خويش بنما كه قيامت نك منم

ورنه باشد اهل اين ذكر و قنوت * پس جواب احمق اى سلطان سكوت

ز آسمان حق سكوت آيد جواب * چون بود جانا دعانا مستجاب

( 1 ) - همام : مرد بزرگ ، باهمّت ، دلير .