عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ١١٣

روى در ديوار كن تنها نشين

روى در ديوار كن تنها نشين * وز وجود خويش هم خلوت گزين

قعر چه بگزيد هركو عاقل است * زانكه در خلوت صفاهاى دلست

ظلمت چه به كه ز ظلمت‌هاى خلق * سر نبرد آن كس كه گيرد پاى خلق

آدمىخوارند اغلب مردمان * از سلام‌عليكشان كم جو امان

خانهء ديو است دلهاى همه * كم پذير از ديو مردم دمدمه

تن قفس شكل است و تن شد خارجان * از فريب داخلان و خارجان

اينش گويد من شوم همراز تو * وانش گويد نى منم انباز تو ؟

اينش گويد نيست چون تو در وجود * در جمال و فضل و در احسان و جود

آتش گويد هر دوعالم آن توست * جمله جانهامان طفيل جان توست

او چو بيند خلق را سرمست خويش * از تكبّر مىدود از دست خويش

او نداند كه هزاران را چو او * ديو افكنده است اندر آب جو

لطف و سالوس جهان خوش‌لقمه است * كمترش خور كان چو آتش لقمه است

آتشش پنهان و دودش آشكار * دود او ظاهر شود پايان كار

تو مگو آن مدح را من كى خرم * از طمع مىگويد او من بىبرم

مادحت گر هجو گويد برملا * روزها سوزد دلش زان سوزها

گرچه دانى كو ز حرمان گفت آن * كان طمع كه داشت از تو شد فان

آن اثر مىماندت در اندرون * در مديح اين حالتت هست آزمون

اين اثر هم روزها باقى بود * مايهء كبر و خداع جان شود

نيك بنمايد چو شيرين است مدح * بد نمايد زانكه تلخ افتاد قدح

نفس از بس مدح‌ها فرعون شد * كن ذليل النّفس هونا لا تسدّ

تا توانى بنده شو سلطان مباش * زخم كش چون گوى شو چوگان مباش

ورنه چون لطفت نماند وان جمال * از تو آيد آن حريفان را ملال

همچو امرد كه خدا نامش كنند * تا بدين سالوس بدنامش كنند