عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٩

دوزخت اين نفس و دوزخ اژدهاست

باد آتش مىشود از امر حق * هر دو سرمست آمدند از خمر حق

آب حلم و آتش خشم اى پسر * هم ز حق بينى چو بگشايى نظر

گر نبودى واقف از حق جان باد * فرق كى كردى ميان قوم عاد « 1 »

هود گرد مؤمنان خطى كشيد * نرم مىشد باد كآنجا مىرسيد

هركه بيرون بود از خط جمله را * پاره‌پاره مىگسست اندر هوا

همچنين شبان راعى مىكشيد * گرد بر گرد رمه خطى بديد

چون به جمعه مىشد او وقت نماز * تا نيارد گرگ آنجا ترك‌تاز

هيچ گرگى درنرفتى اندر آن * گوسفندى هم نكشتى زان نشان

باد حرص گرگ و حرص گوسفند * دايره مرد خدا را بود بند

همچنين باد اجل بر عارفان * نرم و خوش همچون نسيم بوستان

آتش ابراهيم را دندان نزد * چون گزيده حق بود چونش گزد ؟

ز آتش شهوت نسوزند اهل دين * باقيان را برده تا قعر زمين

خاك قارون را چو فرمان دررسيد * با زر و تختش به قعر خود كشيد

آب و گل چون از دم عيسى خريد * بال‌وپر بگشاد و مرغى شد پديد

كوه طور از نور موسى شد به رقص * صوفى كامل شد و رست او ز نقص

چه عجب گر كوه صوفى شد عزيز ؟ * جسم موسى از كلوخى بود نيز

دوزخت اين نفس و دوزخ اژدهاست

دوزخت اين نفس و دوزخ اژدهاست

دوزخت اين نفس و دوزخ اژدهاست * كو به درياها نگردد كمّ و كاست

هفت دريا را درآشامد هنوز * كم نگردد سوزش اين خلق سوز

سنگ‌ها و كافران سنگ‌دل * اندر آيند اندرو زار و خجل

مىشد . ( 1 ) - قوم عاد كه بر ايشان هود پيامبر مبعوث گرديد اما به علت نافرمانى به باد صرصر عذاب شدند و همهء افراد عاد جز هود و پيروانش هلاك گرديدند .