عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٥

صد هزاران دام و دانه است اى خدا

در دل سفره نگردد مستحيل * مستحيلش جان كند از سلسبيل

قوّت جان است اين اى راست‌خوان * تا چه باشد قوّت آن جان جان

گوشت پارهء آدمى از زور جان * مىشكافد گوهرا با بحر و كان

زور جان كوه‌كن شقّ الحجر * زور جان جان در آن شقّ القمر

گر گشايد دل سر انبان راز * جان به‌سوى عرش تازد تركتاز

صد هزاران دام و دانه است اى خدا

صد هزاران دام و دانه است اى خدا

صد هزاران دام و دانه است اى خدا * ما چو مرغان حريص بينوا

دم‌به‌دم ما بستهء دام توييم * هريكى گر باز و سيمرغى شويم

مىرهانى هر دمى ما را و باز * سوى دامى مىرويم اى بىنياز

ما در اين انبار گندم مىكنيم * گندم جمع آمده گم مىكنيم

مىنينديشيم آخر ما به هوش * كاين خلل در گندم است از مكر موش

اول اى جان دفع شرّ موش كن * آن گهان در جمع گندم جوش كن

گرنه موش دزد در انبار ماست * گندم اعمال چل‌ساله كجاست ؟

بشنو از اخبار آن صدر الصدور * لا صلاة تمّ الّا بالحضور « 1 »

ريزه‌ريزه صدق هر روزه چرا * جمع مىنايد در اين انبار ما

بس ستارهء آتش از آهن جهيد * وان دل سوزيده پذرفت و كشيد

ليك در ظلمت يكى دزد نهان * مىنهد انگشت بر استارگان

مىكشد استارگان را يك‌به‌يك * تا كه نفروزد چراغى از فلك

گر هزاران دام باشد هر قدم * چون تو با مايى نباشد هيچ غم

چون عناياتت بود با ما مقيم * كى بود بيمى از آن دزد لئيم

هر شبى از دام تن ارواح را * مىرهانى مىكنى الواح را

( 1 ) - اشاره به حديث نبوى : « لا صلاة الا بحضور القلب » احياء العلوم 1 : 110 .