عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٢

من گنهكار توام رحمى بكن

كفر و ايمان عاشق آن كبريا * مسّ و نقره بندهء آن كيميا

روز ، موسى پيش حق نالان شده * نيمه‌شب فرعون هم گريان شده

كين چه غل « 1 » است اى خدا بر گردنم * ورنه غل « 2 » باشد كه گويد من منم

زانكه موسى را تو مه منوّر كرده‌اى * تو مرا هم زان مكدّر كرده‌اى

خواجه تاشانيم اما تيشه‌ات * مىشكافد شاخ را در بيشه‌ات

شاخ را بر تيشه دستى هست نى * هيچ شاخ از دست تيشه جست نى ؟

حق آن قدرت كه آن تيشه تو راست * از كرم كن اين كجىها را تو راست

باز با خود گفته فرعون اى عجب * من نه دريا ربّنا ام جمله شب

در نهان خاكى و موزون مىشوم * چون به موسى مىرسم خون مىشوم

نه كه قلب و قالبم در حكم اوست * لحظه‌اى مغزم كند يك لحظه پوست

سبز گردم چون‌كه گويد كشت باش * زرد كردم چون‌كه گويد زشت باش

لحظهء ما هم كند يك دم سياه * خود چه باشد غير از اين كار إله

پيش چوگانهاى حكم كن فكان * مىدوم اندر مكان و لا مكان

چون‌كه بىرنگى اسير رنگ شد * موسيى با موسيى در جنگ شد

چون به بىرنگى رسى كان داشتى * موسى و فرعون دارند آشتى

پس ز دفع خاطر اهل كمال * جان فرعونان بماند اندر ضلال

پس ز دفع اين جهان و آن جهان * مانده‌اند اين بىرهان بىاين و آن

سركشى از بندگان ذو الجلال * دان كه دارند از وجود تو ملال

كهربا دارند چون پيدا كنند * گاه هستى تو را شيدا كنند

( 1 ) - غل : بند و زنجير آهنين . ( 2 ) - غل : غش ، آميختگى پست با گرانبها ، كينه .