عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٠

پس بد مطلق نباشد در جهان

آب نيل از آب حيوان بد فزون * ليك بر محروم و منكر بود خون

هست بر مؤمن شهيدى زندگى * بر منافق مردن است و زندگى « 1 »

چيست در عالم بگو يك نعمتى * كه نه محرومند از وى امّتى ؟

پس بد مطلق نباشد در جهان

پس بد مطلق نباشد در جهان

پس بد مطلق نباشد در جهان * بد به نسبت باشد اين را هم بدان

در زمانه هيچ زهر و قند نيست * كه يكى را پا ، دگر را بند نيست

مر يكى را پا دگر را پايبند * مر يكى را زهر و بر ديگر چو قند

زهر ماران مار را باشد حيات * نسبتش با آدمى باشد ممات

خلق آبى را بود دريا چو باغ * خلق خاكى را بود آن مرگ و داغ

همچنين برمىشمر اى مرد كار * نسبت اين از يكى تا صد هزار

گر تو خواهى كو تو را باشد شكر * پس ورا از چشم عشّاقش نگر

منگر از چشم خودت آن خوب را * بين به چشم طالبان مطلوب را

چشم خود بربند زان خوش چشم تو * عاريت كن چشم از عشّاق او

بلكه زو كن عاريت چشم و نظر * پس ز چشم او به روى او نگر

تا شوى ايمن ز سيرى و ملال * گفت كان اللّه له « 2 » زين ذو الجلال

چشم او من باشم و دست و دلش * تا رهد از مدبرىها مقبلش

هرچه مكروه است چون شد او دليل * سوى محبوبت حبيب است و خليل

( 1 ) - پوسيدگى ، كهنگى . ( 2 ) - اشاره به حديثى از رسول ( ص ) : « آنكه براى خدا باشد خدا براى اوست » . « من كان للّه كان اللّه له » كشف الاسرار 562 و 371 .