قانونچه في الطب ( فارسى ) — الصفحة ١٥

انواع مزاج معتدل فرضى « 2 »

الرّابِعُ : المُعتَدِلُ الصِّنفيُّ ( بِالقياسِ الى ما هو داخِلٌ في صِنفِهِ ) .

و هو المِزاجُ « 1 » الّذى يَحصُلُ لِأعدَلِ شَخصٍ من أشخاصِ صِنفٍ مُعَيَّنٍ .

حالت چهارم : معتدل صنفى ( در قياس مزاج هم‌صنفان ) .

و آن مزاج معتدل‌ترين انسان موجود در يك صنف است .

الخامِسُ : المُعتَدِلُ الشَّخصِىُّ ( بِالقِياسِ الى ما هو خَارِجٌ عَنه « 2 » ) .

و هو المِزاجُ الّذى يَحصُلُ لِشَخصٍ مُعَيَّنٍ حتّي يَكُونَ مَوجُوداً صَحِيحاً .

حالت پنجم : معتدل بين اشخاص ( در قياس مزاج يك شخص با مزاج اشخاص ديگر ) .

و آن مزاج موجود در شخص معينى است كه به واسطه آن تندرست و سالم مىماند .

السّادِسُ : المُعتَدِلُ الشَّخصىُّ ( بِالقِياسِ الى أحوالِهِ في نَفسِهِ ) .

و هو المِزاجُ الّذى إذا حَصَلَ لِشَخصٍ كانَ علي أفضَلِ « 3 » ما يَنبَغى أن يَكُونَ عليه .

حالت ششم : معتدل شخصى ( در قياس مزاجهاى مختلف يك شخص ) . و آن مزاجى است كه شخص با وجود آن در بهترين حال از حالات خود است .

السَّابِعُ : المُعتَدِلُ العُضوِىُّ ( بِالقِياسِ الى غَيرِه ) .

و هو المِزاجُ الّذى يَجِبُ أن يَكُونَ لِنَوعِ كُلِّ عُضوٍ من الأعضاءِ ممّا يُخالِفُ « 4 » به غيرُهُ .

حالت هفتم : معتدل بين اعضا ( در قياس مزاج يك عضو با مزاج اعضاى ديگر )

و آن مزاجى است كه نوع يك عضو از بدن بايد داراى آن باشد كه مزاج اعضاى ديگر بدن با آن مخالف است .

( 1 ) . ب : ( المزاج ) ساقطة . ( 2 ) . الف : عن اشخاص نوعه . ( 3 ) . ب : كان افضل علي . ( 4 ) . ب : الاعضاء كمزاج العضو حال كونه صبياً او شيخاً يخالف . . . .