قانونچه في الطب ( فارسى ) — الصفحة ١٥٣

الف . خواب

الفصل الرابع : في تَدبيرِ النَّومِ و اليَقظَةِ

فصل چهارم : خواب و بيدارى

فصل چهارم : خواب و بيدارى

الف . خواب

الف . خواب

خَيرُ النَّومِ ما كانَ بَعدَ انحِدارِ الطَّعامِ عن فَمِ المَعِدَةِ .

بهترين زمان خواب ، وقتى است كه غذا ، در فرآيند هضم ، از دهانه معده به پايين رفته باشد . « 1 »

و يَجِبُ أن يَكونَ مُعتَدِلًا ، فَإِنَّهُ يُمَكِّنُ القوةَ من أفعالِها و يُكَثِّرُ جَوهَرَ الرُّوحِ .

خواب بايد به اندازه معتدل ( نه كم و نه زياد ) باشد ، زيرا خواب معتدل نيروى طبيعى را بر انجام بهتر كارهايش قادر مىسازد و جوهر روح را زياد مىگرداند .

و النَّومُ على الجوعِ رَدِىءٌ مُسقِطٌ لِلقُوَّةِ و مُهَزِّلٌ لِلبَدَنِ .

خوابيدن در حال گرسنگى بد است و سبب سقوط قوه و لاغرى

( 1 ) . منظور زمانى است كه غذا از سر معده فرود آمده و به ته معده رسيده باشد و اين را از سبكي معده مىتوان فهميد . برگرفته از مفرح القلوب .