خطاى نامه ( شرح مشاهدات سيد على اكبر خطائى معاصر شاه اسماعيل صفوى در سرزمين چين ) — الصفحة ٢٥

نعت سيد انبيا « 2 »

بسم الله الرحمن الرحيم جملهء اشياء از ذرات زمين و آسمان مسبّح حق‌اند ، و ان من شئ الا يسبح بحمده ، تبركا من كلام صاحب گلشن :

خداوند منزه پاك بىعيب * كه عالم را شهادت كرد از غيب

به هر وصفى كه خوانى در شريعت * وراى آنش مىدان در طريقت

توان اندر صفاتش ره بريدن * ولى در ذات او نتوان رسيدن

يكى گفتا صفات او ندانند * كه اندر ذات او چون ابلهانند

هزاران قرن اگرچه علم خوانند * سزاوار صفاتش هم ندانند

به ذاتش از صفاتش ده نيابند * به كلى سوى ذاتش چون شتابند « 1 »

محمد آنكه او را گفت « لولاك » * ز بهر تست اين دوران افلاك

نبد « 3 » عالم كه نور پاك بد او * مشرف گشتهء « لولاك » بد « 4 » او

وجودش مايهء بود فلك بود * به صورت چون بشر ، معنى ملك بود

كسى كورا بشر دانست يا گفت * خطا كرد و خطا ديد و خطا گفت

( 1 ) - س : اين بيت را ندارد ( 2 ) - س : در نعت سيد المرسلين ( 3 ) - ق : نبود ( 4 ) - ق : بود