خطاى نامه ( شرح مشاهدات سيد على اكبر خطائى معاصر شاه اسماعيل صفوى در سرزمين چين ) — الصفحة ١٦٥

حكايت « 2 »

چنان از جوهر خود كيميا كرد * كه از نورش دو عالم پر ضيا كرد

ز پيشش محو شد مه تا به ماهى * برو شد كشف اسرار الهى

دو پانصد سال در اسرار بنشست * شبا روزى ر درد كار ننشست

زمستان داروئى بوديش در پيش * كه ماليدى ز سر تا پاى در خويش

برستى موى همچون پربر اعضاش * زمستان دفع اين بودى ز سرماش

سرشته بود يك داروى ديگر * كه تابستان بماليدى به خود بر

بريزيدى ازو آن موى اندام * بدادى تف تابستانش ايام

يكى دارو دگر بر كار كردى * به هر شش سال ازو يك بار خوردى

باستادى مزاج او به تعديل * نيفتادى رطوبت هيچ تحويل

اگرچه افضل روى زمين بود * خور و پوشش دو پانصد سال اين بود

برش رفت ارسطاطاليس ناگاه * سكندر بود با او نيز همراه

نشسته بود افلاطون در اندوه * به غارى سهمگين در جنب شش كوه

درختى بود زيرش چشمهء آب * فلاطون مانده آنجا سينه پر تاب

سكندر گفت آخر يك سخن‌گوى * كه هر دو آمديم اينجا سخن جوى

جوابش داد آن استاد ايام * كه خاموشيست نقد ما سرانجام

چو خاموشيست رنگ جاودانى * به رنگ جاودان شو تا بمانى

سكندر گفت اگر خواهى طعامى * مرا باشد از ان عالى مقامى

چنين دادش جواب آن مرد مردان * كه اى خسرو ! تنم مبرز مگردان

مخور كاين خوردن آن كردن نيرزد * به مبرز رفتنت خوردن نيرزد

شكم چون باشدم جاى نجاست * درو ، نى علم گنجد نى فراست

سكندر گفت اى مرد جهان تو * بخفت آسايشى كن يك زمان تو

جوابش داد پير حكمت انديش * كه چندانى مرا خوابست در پيش

كه نتوان گفت كان چندست و چون است * مرا خود عمر پندارى كنون است

چو هر دم مىدهندم تازه جانى * روا نبود اگر خفتم زمانى