خلاصة التجارب ( طبع قديم ) — الصفحة ٥٠٧
كثرت نعوظ بىشهوت
و ماليدن روغنهاى گرم قابض منفعت عظيم يافتند و چند شخص ديگر بمداومت حب الشفاى بزرگ و حافظ الصحة همچنان و حلواى تاتوره منفعت عظيم يافتند و بدان رسيده بود كه از قلت منى و دير جدا شدن برنج بوده‌اند و تقويت گرده و خصيه و اوعيه در جمله اين نوع امراض اصلى كامل است و بعضى تجربه كرده‌اند كه چون در حين اقتدار بر امساك لحظهء در مباشرت و ابتداى وقوع لذت خود را بازكشند و ترك كنند چندانكه نعوظ و خيال آن بر طرف شود ديگر باره اشتغال نمايند و چون بقرب انزال رسد ديگر همچنان بازايستد از حركت با نعوظ باز به قوت شود و به محل ميل انزال ديگر بار خود را همچنان منع كنند بدين ممارست قوت عظيم در حفظ و منع آن منى حاصل شود و بدين فعل محبت عظيم ميان زن و شوى كه آن موجب نيكى توالد و نظام امر معاش‌ست پديد آيد و اگرچه اين فعل هم حدوث ورم خصيه است ليكن بسيار هم بخير گذرد و بايد كه اين فعل بعد تقويت مذكور كند تا بقاى واصلى باشد و اللّه اعلم
خون آمدن با منى
خون آمدن با منى
سبب اين ضعف هاضمه خصيه بود كه خون تمام سفيد نساخته بادعيه فرستد علاج تقويت كردن خصيه است و نهادن خصيها در روغن مصطگى و راحت و امثال آن نافع بود شخصى مجرد سى ساله بود هرگاه او را احتلام افتادى پنداشتى كه اهارىست كه اندك صبغ معصفر با آن آميخته‌اند و با آن وحشتى ديگر نداشت
عذيوظ
عذيوظ
اين علتى بود كه صاحب اين كثير الشبق بود بوقت انزال براز او بىاختيار بيرون آيد بخلاف سائر اوقات عم ما غلامى هندى داشت كدخدا ساخته و او را در حين انزال بول منى دفع شدى و ميان او و زن بدين جهت مفارقت شد و سبب غذيوظ مسترخى شدن عضله مقعده باشد از افراط لذت و در حالت ديگر هم ممكن بود كه عضله ممد مثانه از فرط لذت مسترجى گردد و وسعت مجارى و نرمى شكم درينباب ممد باشند علاج در تقويت عضلهء مقعده يا مثانه بايد كوشيدن بماليدن روغنهاى قابض و در آبهاى قابض و آب معادن غالب نشستن و قبل از مباشرت بول و براز دفع كردن و مخدرى خوردن و ماليدن بر مقعده و مذاكير در وقتى كه معده خالى بود نزديكى كردن و با عروبت اعتبار نمودن و اللّه اعلم
كثرت نعوظ بىشهوت
كثرت نعوظ بىشهوت
بدانكه موجب نعوظ مطلقا بادى بود كه از بخار منى يا از بخار اغذيه و غيره يا از مجموع برانگيخته شود و بمنافذ قضيب درآيد و روح