بديع القرآن ( فارسى ) — الصفحة ٨٠

ابن ابى الإصبع شاعر

و ساق إذا ما ضاحك الكاس قابلت * فواقعها من ثغره اللؤلؤ الرّطبا

خشيت و قد أمسى نديمى على الدّجى * فاسدلت دون الصّبح من شعره حجبا

و قسّمت شمس الطاس فى الكاس انجما * و يا طول ليل قسّمت شمسه شهبا

و شعر اوست در وصف گردبادى [ طويل ] :

علا وهج الاعصار عند التفافه * فأعجل عينى ان تغمّض جفنيها

كراقصة قد اسرعت دورانها * إذا انفتلت لفّت على الخصر كمّيها

و نيز مانند قول اوست « 1 » ، ( در وصف گردباد ) : سريع

أقول للنّاس و قد أنذر ال . . . * اعصار من شاهده فى الهواء

تعوّذوا فى الارض من فتنة * غبارها يصعد نحو السّماء

و او راست در وصف اسبى سياه و دست و پا سفيد « 2 » ( طويل )

و أدهم جارى الشّمس فى مثل لونه * من المغرب الاقصى الى جانب الشّرق

فوافى اليه قبلها متمهّلا * فاعطاه من انواره قصب السّبق

ب - و از جمله اغراض شعرى او كه در ميان اشعارش بر آن آگاه شدم غزل است ، و آن

( 1 ) - مسالك الابصار ، ج 6 ص 231 . ( 2 ) - معاهد التنصيص ، ج 4 ص 18 .