بديع القرآن ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٥

باب قسم « 4 »

و أهوى النّوى لا عن ملال لعلّها * تقول تراه كيف حالته بعدى

أ أبصرت قبلى مدنفا متحيّلا * على برئه يرجو الشّفاء من البعد

سپس بر سر سخن زليخا با يوسف بازمىگرديم و ( نيز ) با گفتارش « فَذلِكُنَّ الَّذِي لُمْتُنَّنِي فِيهِ » خطاب به زنانى كه ملامتشان را در حق خويش شنيد ، و بدون توجّه به آنچه موجب رسوايى وى قرار داده بودند ، به دل يوسف تقرّب جست .

و در اين معنى جميل بن معمر گفته است : « 1 » ( طويل )

« و ما ذا عسى الواشون ان يتحدّثوا * سوى ان يقولوا إنّنى لك عاشق

أجل ، صدق الواشون أنت حبيبة * إلىّ و إن لم تصف منك الخلائق

آن دو بيت به شاعر ديگرى نيز منسوب شده است .

و ديگرى گفته است : « 2 » ( طويل )

ألا ليقل من شاء ما شاء إنّما * يلام الفتى فيما استطاع من الامر

قضى اللّه جبّ المالكيّة فاصطبر * عليه فقد تجرى الامور على قدر

و ابو العتاهيّة ناظر به مضمون شعر جميل بوده و گفته است : « 3 » ( خفيف )

( 1 ) - اين دو بيت در « الاغانى » ، ج 2 ص 61 به مجنون بنى عامر منسوب شده است . ( 2 ) - او عمرو بن ضبيعة الرّقّاشى يكى از افراد بنى رقّاش است ، و آنان به مادرشان منسوبند ؛ چنان كه در حماسه ص 187 مندرج است . ( 3 ) - الاغانى ، ج 4 ص 102 ، روايت ديگر آن چنين است : احمد قال لى و لم يدر ما بى * أ تحبّ الغداة عتبة حقّا فتنفّست ثم قلت نعم حبّا * جرى فى العروق عرقا فعرقا