بيرجندنامه ( فارسى ) — الصفحة ٧٤٩

م - m

مُارِى باد

morey bad

: مُهرهء باد ( مهره‌ايست كه به گردن آدم غشى مىاندازند . " باد " در اين تركيب به معنى " غش " و " حمله " است . نك : باد ) .

مُارِى خَر

morey xar

: مهرهء خر ، خَر مهره ( براى دفع چشم زخم ) .

مُارِى سوّزوُك

morey sow zukk

:

مهره‌ايست سبز و گلى كه براى دفع چشم زخم به كار مىرود ) .

مُارِى مار

morey mar

: مهرهء مار ( آن را در شير مىاندازند و بعد روى محلّ گزيدگى مىگذارند تا زهرى را كه وارد بدن شده بكشد ) .

مَازوُ

mazu

: مازو ( دارويى بسيار قابض ) .

ماس [ ت ]

mas [ t ]

: ماست .

ماش

mas

: ماش ( بنشن معروف ) .

مَاشوُره

masure

: ماسوره ( نى كوچك ) .

مَاقُوت

maqut

: ماقوت ( هريرهء نشاسته ) .

مَالجِه

maleje

: معالجه ، درمان .

مَالِش

males

: مالش ( مالشِ دل ) .

مَال مال

mal mal

: مالمال ( دل مالش ) .

مَامِارُا [ ن ]

mamero [ n ]

: ماميران ( گل ماميران ) .

مُامِنَايى

momenayi

: مومنايى ، موميايى .

مُامِنِى

momeney

: مومنايى ، موميايى .

مَاهِى

mahi

: ماهى ( ماهىهاى كوچك را زنده زنده مىخورند براى دفع زردى و يرقان ) .

مَاهيچّه

mahicce

: ماهيچه .

مَاهى رِاگى

mahi regi

: ماهى ريگى ( سقنقور ) .

مَاهى سَقَنقُر

mahi saqanqor

: ماهى سقنقور ( ريگى ) .

مَايوُب

mayub

: معيوب ، عيبناك .

مَايه

maye

: مايه ( مادّهء اصلى ) .

مَجروُ

majru

: مجروح ، زخمى .

مُجُند

mojond

: لرزشى كه به سبب سرما يا تب در بدن پيدا مىشود .

مُچّوُ

moccu

: كسى كه مچ و پنجه‌هاى دستش به علّتى فرز و چابك نباشد .

مُخَلّسِه

moxallese

: مخلّصه ( داروى گياهى معروف ) .

مُخ مُخ

moxmox

: مُخ مُخ ( خارش اندكى كه پيش از درد در بن دندانها پيدا مىشود ) .

مُخ مُخه

moxmoxe

: خارش و بويژه خارشى كه در مقعد آدمى پيدا مىشود .

مُخُند

moxond

: خارش .

مَدهوُش

madhus

: مدهوش ( از هوش رفته ) .

مُر

morr

: مُرّ ( صمغ درختى است كه گونه‌هاى مختلف دارد و معروفترين آن مُرمَكّى " است ) .

مُرَبّا

morabba

: مُرَبّا .

مُردَنى

mordani

: مردَنى .

مُرده

morde

: مرده .

مُرده [ ن ]

morde [ n ]

: مردن .