بيرجندنامه ( فارسى ) — الصفحة ٧٤١

ك - k :

قِيسى

qeysi

: قيسى ( به معنى زردآلويى كه با هسته خشك كنند ) .

ك - k :

ك -

k

:

كاتِ كَبوُد

kate kabud

: زاج كبود ( براى درمان تراخم ) .

كَاته

kate

: كرى و ناراحتى شديدى كه بر اثر داد و فرياد ديگران بر كسى عارض شود .

كاج

kaj

: كاج ، لوچ ، احول .

كَاجُول

kajul

: كاج‌گونه .

كَاجيره

kajire

: كاجيره ( گياهى است كه گل زرد دارد ) .

كَاچى

kaci

: كاچى .

كَاچى بىنِمَك

kaci bi nemak

: كاچى بى نمك ( مرهمى كه از آب و آرد و بدون نمك مىپزند و بر روى دُمَل و زخم چركى مىگذارند ) .

كَار

kar

: كر .

كَارَبا

karaba

: كاه‌ربا ، كهربا .

كاركِرده [ ن ]

kar kerde [ n ]

: كار كردن ( به معنى اجابت مزاج ) .

كَاركُ [ ن ]

karko [ n ]

: كاركن ( به معنى مُسهل ) .

كَاسنى

kasni

: كاسنى .

كَاسه مال

kase mal

: كاسه مال . ( ماليدن خاكشير و نبات و يخ و آب در يك كاسه براى درمان قى و اسهال بچّه‌ها ) . نك :

يَخسوّ .

كَافوُر

kafur

: كافور .

كَاقَزِ قَن [ د ]

kaqaze qan [ d ]

: كاغذ قند ( از كاغذ آبى رنگى كه روى كلّه قند مىپيچيدند قطعات كوچك گردى مىبريدند و براى دفع درد نيمه سر به روى شقيقه مىچسباندند ) .

كَاكُتى

kakoti

: كاكوتى .

كَاكُل زَرَّت

kakole zarrat

: كاكل ذرّت ( كاكل سر خوشه ذرّت ) .

كَاگِل

kagel

: كاه‌گِل .

كُام

kom

: كام ( 1 - آرزو ، مراد ، خواست .

2 - سَقّ دهان . كام را " كُده

kode

" نيز مىگويند ) .

كُام كِرده [ ن ]

kom kerde [ n ]

: كام كردن ( 1 - ناراحت شدن بر اثر ترسيدن آنچه در انتظار آنند . 2 - كام برداشتن ، كام برگرفتن :

آنست كه دايه كام كودك را بالا مىزند و يا در ناراحتىهاى حنجره و كام آن را با انگشت بالا مىزنند ) .

كُانه

kone

: كهنه ( بيمارى پيشينه‌دار و مزمن ) .

كُانه مُن [ د ]

konemon [ d ]

: كهنه ماند ( مزمن ) .

كَاهِش

kahes

: كاهش ( لاغرى ) .

كَاهُو

kahu

: كاهو .

كَاهيده [ ن ]

kahide [ n ]

: كاهيدن ( لاغر