بيرجندنامه ( فارسى ) — الصفحة ٧٣٧

ش - s

پُش [ ت ] .

شُر

sor

: شاش .

شُرِ اشكم

sore eskam

: شاش بزرگ ( مدفوع انسان ) .

شُرِ اوّ

sore ow

: شاش كوچك ( ادرار ) .

شَربَت

sarbat

: شربت .

شَربَتِ استاسَن سُرُپ

sarbate estasan sorop

: شربت " استاسِن " ( در اواخر سدهء سيزدهم پزشكى انگليسى در درمانگاه كنسول‌خانهء انگليس كار و طبابت مىكرد به نام " ستاسِن

stasen

" . اين طبيب شربتى از موادّ مسكّن و آرامبخش براى درمان سينه‌درد و سرفه درست كرده و آن را به اسم خود " ستاسِن سيرُپ

stasen sirop

" نام نهاده بود . شربت مزبور را دواسازهاى بيرجندى تركيب مىكردند و مىفروختند و خيلى شهرت پيدا كرده بود و مردم به آن مىگفتند شربتِ استاسَن سُرُپ

sarbate estasan sorop

" . اگر به ياد آوريم كه " استاسَن

estasan

" تلفّظ گويشى " استاد حَسن " و " سُرُپ "

sorop

" تلفّظ گويشى واژهء " سُرب " است . تلفظ گويشى نام اين شربت بىتناسب و خيلى مضحك به نظر خواهد آمد ) .

شُروُكّ

sorukk

: شاشو . نك : شُر .

شُريده [ ن ]

soride [ n ]

: شريدن .

شَفا

safa

: شفا .

شَفا دَاده [ ن ]

safa dade [ n ]

: شفا دادن .

شَفا يَافته [ ن ]

safa yafte [ n ]

: شفا يافتن .

شَفتَالو

saftalu

: شفتالو ، هلو ( برگ آن را براى دفع كرم معده مىخوردند ) .

شَقَاقرُوس

saqaqorus

: شقا قروس .

قانقاريا ( براى درمان آن عضو مبتلا را قطع مىكردند . اين بيمارى موجب سياه شدن استخوان مىشود ) .

شَقَاقُل

saqaqol

: ، شقاقل ، زردك صحرايى . ( نك : زَردَكِ رِاگى ) .

شَقَزى

saqazi

: كسى كه مفصل استخوان رانش از لگن درآمده و بيرون زده باشد .

" شَقَز

saqaz

" : در گويش بيرجند به مفصل بالايى استخوان ران گفته مىشود ) .

شِكر

sekar

: شكر .

شِكَر گَردوُ

sekar gardu

: دارويى به صورت گَرد كه براى درمان تراخم به كار مىرفت ) نك : گَردوُ .

شِكَم رَوى

sekam ravi

: شكم روى ( اسهال ) .

شَل

sal

: شَل . نك : شَلمُوت .

شَلِ پَل

sale pal

: شل و پَل .

شَلقَم

salqam

: شلغم .

شُل مَزَنگ

sol mazang

: مردى كه ناتوانى جنسى داشته در جماع ناتوان باشد . مَزَنگ به معنى " نرى " و آلت مردى است .

شَلى

sali

: شلى ، شَل بودن .

شَليده [ ن ]

salide [ n ]

: شليدن . نك :

وَرشَليده [ ن ] .