بيرجندنامه ( فارسى ) — الصفحة ٦٨٦

2 - رباعى

اوُ يارِ مُنِا كِ مىرَوه سَر بَالا u yare mone ke mirave sar bala * دَسمال دَ دَست مىزنه گَرما را dasmal da dast mizane garmara

مام ابر شَوُم سَايه كُنُم راهى ره mam abr savom saye konom rahire * افتوّ نَزَنه شاخ گُلِ رَانا را aftow nazane saxe gole rana ra

او يار منست كه مىرود سربالا * دستمال در دست و مىزند گرما را

مىخواهم ابر شَوَم سايه كنم راهش را * آفتاب نزند شاخ گُل رعنا را

* * *

دوُرى بِ تُ اى گُلشَن جَانُا چِ نِويسُم duri be to ey golsane jano ce nevisom * مُا موُر زَايفُم بِ سُليمُا چِ نويسُم mo mure zaifom be soleymo ce nevisom

تَرسُم كِ قَلم شُاله كَشه نُامه بِسوزه tarsom ke qalam sole kase nome besuze * با اى دِلِ پُر خوُبِ تُ جَانُا چِ نِويسُم ba i dele porxu be to jano ce nevisom

دورى به تو اى گلشن جانان چه نويسم * من مور ضعيفم به سليمان چه نويسم

ترسم كه قلم شعله كشد نامه بسوزد * با اين دل پرخون به تو جانان چه نويسم

* * *

استَاره دَ ااسِمُا نِشُا دَارُم مُا estare da asemoneso darom mo * يارِا دَ مِيُانِ جَاهِلُا دَارُم مُا yare da meyone jahelo darom mo