بيرجندنامه ( فارسى ) — الصفحة ٦١٦

9 - 6 - ديوالپا divalpa ( دوال‌پا ) :

5 - 6 - اندرا andara :

5 - 6 - اندرا

andara

:

" اندرا " ديوى است موهوم و بسيار ترسناك كه در جاهاى تاريك و دربسته و شكافهاى ديوارها و پستوهاى تاريك خانه‌ها پنهان مىشود و كودكان را براى آن‌كه به صندوقخانه‌ها و جاهاى وهم‌انگيز نروند از وى مىترساندند و مىترسانند و مىگويند : " اندرا از كل « 1 » پيشا « 2 » بدرآ

andara az kole piso bedara

( اندرا از سوراخ پيشان در بيا ) . « 3 »

6 - 6 - بار زنگى bar zangi ( بارزنگى ) :

6 - 6 - بار زنگى

bar zangi

( بارزنگى ) :

" بارزنگى " ( بارزنگى ) ديوى است بلندبالا ، سياه ، زشت‌چهره كه با گامهاى بلند و ناموزون راه مىرود و مردان بلندقامت و زشت‌ديدار و بداطوار را به وى تشبيه مىكردند و مىكنند .

" بارزنگ " شايد مقلوب " زنگبار " باشد در اين صورت " بارزنگى " يعنى " زنگبارى " و با توجّه به اينكه فرهنگ‌نويسان " زنگى " را ( جز اهل " زنگبار " ) سياه‌پوست ، منسوب به زنگ ، بيابانى ، وحشى ، ابله و . . . معنى كرده‌اند اين حدس درست مىنمايد .

7 - 6 - بزگله لا boz galela :

7 - 6 - بزگله لا

boz galela

:

اين نام تنها در يكى از دعاهاى منظوم كه پيش از خواب خوانده مىشده آمده است ولى ظاهرا بايد نام يك " ديو " نرينه باشد . « 4 »

8 - 6 - داو شاخدار deve saxdar ( ديو شاخدار ) :

8 - 6 - داو شاخدار

deve saxdar

( ديو شاخدار ) :

اين " ديو " سياه و بسيار سهمگين است و بر روى سرش دو شاخ مانند شاخهاى گاو دارد و به همين سبب به نام " ديو شاخدار " خوانده مىشود .

9 - 6 - ديوالپا divalpa ( دوال‌پا ) :

9 - 6 - ديوالپا

divalpa

( دوال‌پا ) :

" ديوالپا " تلفّظ گويشى واژهء " دوالپا " ى فارسى است . " دوال " در فارسى به معنى " تسمه " بويژه تسمهء چرمى است و " دوالپا " يعنى كسى كه داراى پاهاى باريك و دراز مانند تسمه باشد .

" دوالپا " ها ديوهايى هستند در هيأت آدميان كه در بيابانها زيست مىكنند و داراى پاهاى دراز و باريك مانند دوال و تسمهء چرمين‌اند و خود را شل وانمود مىكنند و مسافران و رهگذران را وادار مىسازند كه آنان را بر پشت خود حمل كنند ، در اين صورت پاهايشان را به دور گردن آن


( 1 ) . كل : سوراخ . ( 2 ) . پيشا ( ن ) : پيشان ، پيش‌پيش ، انتها . ( 3 ) . " اندرا " شايد همان " ايندرا " باشد . " ايندرا Indra " يكى از خدايان قوم هند و ايرانى بوده كه در ايران - پس از ظهور زردشت - مقام ايزدى خود را از دست داده و در شمار ديوان درآمده ولى در ميان آرياييان هند مقام ايزديش را حفظ كرده است . ( 4 ) . نك : دعاهاى پيش از خواب . شمارهء 5 . همين فصل . صص 614 - 613 .