بيرجندنامه ( فارسى ) — الصفحة ٤٩٢

6 - عزادارى و احياء :

اگر خبرى نمىشد با اين بيت اعلام مىكردند كه شب گذشت :

بىبيوّ ورخا تا سهر خرم

bibiyow varxe ta sehar xorem

: آى بىبى برخيز تا سحرى بخوريم .

نان پالوده خد شكر خرم

nono palude xod sekar xorem

: نان و پالوده با شكر بخوريم .

* * * اگر ديگر خبرى نمىشد اين شعر ركيك را مىخواندند :

اى سرا از كن هلاجى مكنن

i sera az kene halaji mokonan

: اين سرا از كيست حلاجى مىكنند .

چراق هكشته گا . . . مكنن

ceraq hokoste ga . . . mokonan

: چراغ را كشته گا . . . مىكنند .

* * * و پس از آن اين سخنان را " استاد " با صداى بلند بر زبان مىآورد :

از سفيدى ااهك تا سياهى زقال

az sefidi ahak ta seyahi zeqal

: از سفيدى آهك تا سياهى زغال .

سنگ پنج مه تا جوال

sange panj me ta jeval

: سنگ پنج من ته جوال .

* * * و درحالى كه فرار مىكردند همه باهم مىگفتند :

هو يا الى . هو يا الى

hu ya ali hu ya ali

: هو يا على ، هو يا على .

* * * كمتر اتّفاق مىافتاد كه اشعار " رمضانى " تا آخر خوانده شود و معمولا صاحبخانه‌ها يا از راه لطف يا براى دفع مزاحمت چيزى به آنان مىدادند و گاهى براى فرار دادنشان ظرف آبى به سر و روى آنان مىريختند و بچّه‌ها را رد مىنمودند .

بچّه‌ها و نوجوانانى كه به " رمضانى " مىرفتند بيشتر از طبقات پايين و كم‌بضاعت بودند و از اين راه نوعى تكدّى مىكردند ولى گاهى عدّه‌اى از نوجوانان خانواده‌هاى محترم و سرشناس نيز به اين امر مبادرت مىورزيدند و چند تا از آنان به در خانه‌هاى آشنايان خود و محتشمان مىرفتند و " رمضانى " مىخواندند و صاحبخانه‌ها وقتى كه آنان را مىشناختند هداياى خوبى برايشان مىفرستادند و براى اين كار نوعى " شگون " قائل بودند . به " رمضانى " رفتن و " رمضانى " خواندن تنها در بيرجند مرسوم و معمول نبوده و نيست بلكه در برخى از نقاط و شهرهاى ديگر نيز به " رمضانى " مىرفته‌اند و " رمضانى " مىخوانده‌اند و هنوز هم معمول است ، حتى اشعارى كه در شهرهاى مختلف خوانده مىشود همانندىهايى دارد . « 1 »

6 - عزادارى و احياء :

6 - عزادارى و احياء :

در اين‌باره در فصل سه از اين جستار ( عزادارىهاى ماه رمضان ) به تفصيل سخن رفته است و خواننده مىتواند به آن فصل مراجعه نمايد . « 2 »


( 1 ) . به فرمودهء استاد دكتر خليل خطيب رهبر در كرمان به آن « اللّه رمضانى » مىگويند . ( 2 ) . نك : جستار دوازدهم . فصل سه . صص 482 - 481 .