تاريخ علم كلام در ايران و جهان — الصفحة ١١٠

3 . شيعه

حافظ گويد ( ديوان ، 46 - 47 ، قزوينى ) :

خوشتر ز عيش و صحبت و باغ و بهار چيست * ساقى كجاست گو سبب انتظار چيست

هر وقتِ خوش كه دست دهد مغتنم شمار * كس را وقوف نيست كه انجام كار چيست . . .

مستور و مست هر دو چو از يك قبيله‌اند * ما دل به عشوهء كه دهيم اختيار چيست

رازِ درون پرده چه داند فلك خموش * اى مدّعى نزاعِ تو با پرده‌دار چيست

سهو و خطاىِ بنده گرش اعتبار نيست * معنىّ عفو و رحمتِ پروردگار چيست

زاهد شرابِ كوثر و حافظ پياله خواست * تا در ميانه خواستهء كردگار چيست

يا گويد ( ديوان ، 192 ، قزوينى ) :

هاتفى از گوشهء ميخانه دوش * گفت ببخشند گُنَه مى بنوش

لطفِ الهى بكند كارِ خويش * مژدهء رحمت برساند سروش . . .

لطفِ خدا بيشتر از جرم ماست * نكتهء سربسته چه دانى خموش

يا گويد ( ديوان ، 193 - 194 ، قزوينى ) :

دوش با من گفت پنهان كاردانى تيزهوش * وز شما پنهان نشايد كرد سَرِّ مىفروش

گفت آسان‌گير بر خود كارها كز روى طبع * سخت مىگيرد جهان بر مردمان سخت كوش

و آنگهم در داد جامى كز فروغش بر فلك * زهره بر رقص آمد و بر بط زنان مىگفت نوش

با دل خونين لبِ خندان بياور همچو جام * نى گَرَت زخمى رسد آيى چو چنگ اندر خروش

شيعه ، نامى عمومى است براى گروهى وسيع از فرقه‌هاى مختلف مسلمان ، كه نقطهء