حديقة الحقيقة وشريعة الطريقة ( فارسى ) — الصفحة ٥٧٠

اندر معنى بيدارى ملوك و سلاطين و حفظ و بخشش ايشان « 11 »

بود بيران دهى بره اندر * از عمارت درو نمانده اثر

شاه را آب‌دست حاجت كرد * سوى بيرانه ده ارادت كرد

راند باره در آن ده ويران * چون سوى صيد آهوان شيران

آمد از بارگى فرو چون باد * اسب دربست و بند خويش گشاد

چونكه فارغ شد از مراد برفت * تا به لشكر رود چو باد بتفت

پس چو نزديك باره آمد شاه * سوى ديوار باره كرد نگاه

رخنه‌اى ديد اندر آن ديوار * خرقه‌اى اندر آن سياه چو قار

گوشهء خرقه از شكاف بدر * باد مىبرد زير و گاه زبر

سر تازانه خسرو اندر آخت * خرقه زان جايگه برون انداخت

خرقهء كهنه بر زمين افتاد * بود پوسيده بند او بگشاد

پنج دينار بُد در او موزون * مُهر او كرده نام افريدون

شاه از آن گشت شاد و داشت به فال * با همه خسروى و عزّ و جلال

برگرفت و نهاد اندر جيب * زان گرفتنش هيج نامد عيب

سيم را چون خداى كرد عزيز * پس تو لا بد عزيز دارش نيز

مر عزيزى كه يار دارى تو * خوار گردى چو خوار دارى تو

اندر آن جايگاه بيش نماند * باره را برنشست و تيز براند

به سلامت بسوى لشكرگاه * باز شد با مراد خرّم شاه

خواست دينار شاه پنج هزار * كرد با آن دُرست يافته يار

جمله را شه به سائلان بخشيد * از چنان شه چنين طريق سزيد

شاه از آن پس چو زى شكار شدى * هوس آن وطنش يار شدى

اسب راندى در آن خرابه چو باد * كردى آن روزگار و آن زر ياد

هركه او خرّمى ز جائى ديد * طبعش آن جايگاه را بگزيد

چون بدان جايگاه باز رسيد * خرّمى در دلش فراز رسيد