حديقة الحقيقة وشريعة الطريقة ( فارسى ) — الصفحة ٤٧٧

محمدت در حركت و سير و رنج بردن

ليكن اين صعب‌تر كه در منزل * با پرى حمل و سستى حامل

بار تو شيشه راه پرسنگست * دست پرگوز و خمره سر تنگست

به تمنا تو مرد ره نشوى * پاس خود دار تا تبه نشوى

كاندرين ره « 1 » هر آنكه پاى نهاد * سر بود پاى و سايه باشد باد

چون به غربت درون نهادى گام * عارت از فخر دان و ننگ از نام

در غريبى نه كارساز و نه بار * در غريبى مه فخر دان و مه عار « 2 »

در غربت « 3 » مزن كه خوار شوى * زهرناديده زهرخوار شوى

در گل ار تخم شادى اندازى « 4 » * ندروى جز غم ار چه به تازى « 5 »

در سفر خواجگى نكو نايد * كه سفر خواجگى بپالايد « 6 »

اندرين پايگاه سرگردان * شد سفر بوتهء جوانمردان

پدر اوّلت غريبى كرد * زاب غربت روان و جان پرورد

تا غريبى نكرد مرد نگشت * آمد از كاخ و سايه تا بر دشت « 7 »

زير ران تو از براى طلب * اشهب روز باد و ادهم شب

پدر آنجا معلم و مهدى * پس تو دجال اينت بدعهدى

تو چو آدم زرنگ و بوى ببر « 8 » * تا شوى پادشاه بنده و حر

بطلب يا بى از بزرگان جاه * بطلب كن سوى بزرگان راه « 9 »

تن مزن پاس دار مر تن را * زانكه بر سر زنند تن‌زن را

اندرين بحر بيكرانه چو غوك * دست و پائى بزن چه دانى بوك

بارى ار زو نگرددت حاصل * به سلامت رسى سوى ساحل

بر تو ره رفتنست و جان كندن * تا شود بيد چوب تو چندن

در بن خانه آنكه هشيارست * كار جغد است و كار كفتارست

( 1 ) - س : كه در اين راه ( 2 ) - م : نه فخر دان و نه عار ( 3 ) - ك : راه غربت ( 4 ) - ك : افشانى ( 5 ) - خ : بر تازى ( 6 ) - ك : بيالايد ( 7 ) - چ : باد بدشت ( 8 ) - چ : مبر ( 9 ) - ب : كز طلب خوبروى گردد ماه ، ى : كل فضولى شود چو يافت كلاه