حديقة الحقيقة وشريعة الطريقة ( فارسى ) — الصفحة ٤١٨

در مرگ گويد

كى « 1 » كنف باشد از بلاى تبت * كه كفن‌باف تست « 2 » روز و شبت

چندت اندوه پيرهن باشد * بو كت آن پيرهن كفن باشد

تو به درزى شده به پيرهنت « 3 » * گازر آن دم « 4 » بكوفته كفنت

با تو اين طمطراق و لاف و هوس * تا دم آخرست همره و بس

بعد از آن يار « 5 » كفر و دينت بود * نيك و بد مونس و قرينت بود

نيك تو روضه‌اى شود ز نعيم * بد تو حفره‌اى شود ز جحيم

تو ز حرص و حسد ميان سعير * گرد تو چون « 6 » سراى پرده اثير

با خودى از اثير چون گذرى * هيزمى از سعير چون گذرى

خويشتن را وداع كن رستى * عقد با حور بىگمان بستى

روح با حور فرد جفت شود * تنت در زير گل نهفت شود

بر گناهان همىكنى اصرار * خويشتن را ز مردگان انگار

خانه را گور ساز و دل « 7 » را خصم * در و ديوار خاك و گل را رسم

همه فعل تو از تو كرده سؤال * يافته گوشمال و خورده دوال

يك‌به‌يك كرده را جزا ديده * وز شفيعان طمع تو « 8 » ببريده

ناقد فعل تو عليم و بصير * تو ز احوال خويش گشته ضرير

برگرفته حجاب بار خدا * روز پاداش فعل و « 9 » روز جزا

اى فكنده بجهل و سيرت زشت « 10 » * رو به اندر رز و ملخ در كشت

آرزوى ضياع و اسبابت * روز آبت ببرد و شب خوابت

آرزو را به زير پاى درآر * هوس و آرزو بره بگذار

كار زو و هوس كسى « 11 » جويد * كو همه « 12 » راه بىخودى پويد

( 1 ) - م : كه ( 2 ) - چ : باز تست ( 3 ) - م : به پيراهنت ( 4 ) - ذ : آنجا ( 5 ) - چ : راه ( 6 ) - ذ : كرده همچون ( 7 ) - ل : ساز دل ( 8 ) - م : تو طمع ، ل : طماع ، ب : طمع تو ( 9 ) - ل : پاداش خويش و ( 10 ) - س : بجهل و جور و سرشت ، ب : بجهل و خوى سرشت ، چ : بجهل خور سرشت ( 11 ) - ك : آرزو را هوس كجا ، خ : آرزو و هوس كجا ( 12 ) - ت : آنكه او