حديقة الحقيقة وشريعة الطريقة ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٩

حكايت

شتر مست در بيابانى * كرد قصد هلاك نادانى

مرد نادان ز پيش اشتر جست * از پيش مىدويد اشتر مست

مرد در راه خويش چاهى ديد * خويشتن را در آن پناهى ديد

شتر آمد به نزد چه ناگاه * مرد بفكند خويش را در چاه

دستها را بخار زد چون ورد * پاىها نيز در شكافى كرد

در ته چه چو بنگريد جوان * اژدها ديد باز كرده دهان

ديد از بعد محنت بسيار * زير هر پاش خفته جفتى مار

ديد يك جفت موش بر سر چاه * آن سپيد و دگر چو قير سياه

مىبريدند بيخ خاربنان * تا درافتد به چاه مرد جوان

مرد نادان چو ديد حالت بد * گفت يا رب چه حالتست اين خود

در دم اژدها مكان سازم * يا بدندان مار بگدازم

از همه بدتر اين كه شد كين‌خواه * شتر مست نيز بر سر چاه

آخرالامر تن به حكم نهاد * ايزدش از كرم درى بگشاد

ديد در گوشه‌هاى خار نحيف * اندكى زان ترنجبين لطيف

اندكى زان ترنجبين بركند * كرد پاكيزه در دهان افكند

لذّت آن بكرد مدهوشش * مگر آن خوف شد فراموشش

توئى آن مرد و جاهت اين دنيى * چار طبعت بسان اين افعى

آن دو موش سيه سفيد دژم * كه برد بيخ خار بن در دم

شب و روزست آن سپيد و سياه * بيخ عمر تو مىكنند تباه

اژدهائى كه هست بر سر چاه * گور تنگست زان نه‌اى آگاه

بر سر چاه نيز اشتر مست * اجل است اى ضعيف كوته‌دست

خار بن عمر تست يعنى زيست * مىندانى ترنجبين تو چيست

شهوتست آن ترنجبين اى مرد * كه ترا از دو كون غافل كرد