حديقة الحقيقة وشريعة الطريقة ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٤

اندر صفت شب گويد

اختر و آسمان « 1 » ز كينهء من * گشته « 2 » مانند اشك و سينه من

چون ز سرماء صبح « 3 » زنگى زشت * دم دميد اندر آتش و انگشت « 4 »

صبحدم دم برون همىزد « 5 » خيل * كفتئى جان « 6 » همىكند بو الليل « 7 »

تا برون كرد همچو زرين درق « 8 » * شاه گردون سر از دريچهء شرق

همچو من « 9 » زردروى شد عالم * چون برون تاخت صبح سرخ علم

شد « 10 » جهان تازه چون دل دانا * شب شد از بيم روز ناپيدا

انجم از بيم صبح ريزان شد * زنگى از روميان « 11 » گريزان شد

صبح چون شد ز نور شادروان * گستريد او ز نور شادروان

بامدادان پگاه « 12 » از در من * ناگه آمد پديد دلبر من

دلبرى كو دل « 13 » و روان بربود * چون بكافور مشگ مىاندود « 14 »

( 1 ) - س : اختر آسمان ( 2 ) - س : گشت ( 3 ) - چ : ز سرما و صبح ( 4 ) - كم : آتش انگشت ( 5 ) - س : دم همى برون زد ( 6 ) - ل : گفتهء جان ، چ : گفتى اى جان ( 7 ) - م : بو الليل ، س : و الليل ( 8 ) - ل : دلق ( 9 ) - ل : همچو زر ( 10 ) - ذ : چون ( 11 ) - ل : زندگى از ميان ( 12 ) - م : به گاه ( 13 ) - ل : دلبر كودك ( 14 ) - م : من اندود