حديقة الحقيقة وشريعة الطريقة ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٢

ستايش امير المؤمنين على بن ابى طالب عليه السلام

مهتر انگشت بر دهان « 1 » آورد * قطرهء آب بر زبان آورد

سر انگشت خويش را تر كرد * آنگهى در دهان حيدر كرد

داد مردى و علم و حفظ سخن « 2 » * سر انگشتش از بن ناخن

گشت از بهر سود و سرمايه‌اش * سر انگشت مصطفى دايه‌اش

لا جرم زان غذا و زان انگشت * دين بپرورد و كافران را كشت

سر انگشت مه شكاف آمد * نطق حيدر چو « 3 » كوه قاف آمد

همچو خورشيد شرع تابنده * ثابت و استوار و پاينده

گفته او را رسول جبارش * كاى خداى از بدان نگه‌دارش

نطق شرع از براى سيرت او * مصطفى خواندش « 4 » از بصيرت او

علم او از براى يك تعليم * گفته در بيت مال با زر و سيم « 5 »

چون دو توده بديد از اين و از آن * گشت حيران ازين دل و زان جان

ديگرى را فريب اى رعنا * نيستى تو سزا و درخور ما « 6 »

ننگرم من سوى دوال شما * نشوم نيز در جوال شما

همتش سغبهء وجود نبود * كار او جز سجود و جود نبود

چرخ را رهنماى حلم او بود * دهر را « 7 » كدخداى علم او بود

حلم را كار بست روز جمل * عفو كرد از عدو خلاف و جدل

باز با خصم خويش در صفين * با عدو كار بست راى رزين

تاج حلمش « 8 » گذشته از پروين * تخت علمش « 9 » نهاده بر در دين

تا بنگشاد « 10 » علم حيدر در * ندهد سنت پيمبر بر

در سراى فنا و كشور دين * حيدر ملك بود و كوثر دين

( 1 ) - ل : در دهان ( 2 ) - م : حفظ و سخن ( 3 ) - ب : نطق او همچو ( 4 ) - ل : مرتضى خواندش ، ذ : مصطفى خوانده ( 5 ) - ذ : از زر و سيم ( 6 ) - م : سزاى خدمت ما ( 7 ) - خ : شرع را ( 8 ) - م : علمش ( 9 ) - م : حلمش ( 10 ) - م : تات نگشاد