حديقة الحقيقة وشريعة الطريقة ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٣

ذكر آفرينش و مرتبه و حسن خلق وى صلوات‌الله‌عليه

چون زبان از زيان « 1 » خلق ببست * رفت و بر فوق فرق عرش نشست « 2 »

قامتش چون خم ركوع آورد * عرش در پيش او خشوع آورد

بتشهد دمى چو بنشستى * كمر كوه قاف بگسستى « 3 »

بهره داده وجود را به تمام * زان لب و ديده‌ها بسين سلام « 4 »

بوده « 5 » بحرى هميشه محرابش * آتش عشق لم يزل آبش

اندر آن بيكرانه دريا بار * صد هزاران نهنگ مردم‌خوار

چون دم از حضرت سجود ز دى * آتش اندر همه وجود ز دى

خود جهان جملگى طفيلش بود * انس و جن كمترين خيلش بود

ماه راهش خسوف نپذيرد * شمس شرعش كسوف نپذيرد « 6 »

برتر از فرش و عرش قدرتش بود * قمهء « 7 » عرش زير صدرش بود

در ره مصطفى نژندى نيست * برتر از قدر او بلندى نيست

در ره او همه صعود « 8 » بود * درگه او سرشت عود « 9 » بود

تا ابد نور و حور « 10 » در مهدش * پاىبسته بمانده در عهدش

گر گشايند چنبر افلاك * شرع او را از آن نيايد باك

اسب گردون بمانده از آورد « 11 » * مفرش شرع او نگيرد گرد

نفسى كز هواى عشقش خاست « 12 » * طاقت آن نفس ز خلق كراست « 13 »

شود از تف آن نفس چو نمود * موج دريا چو آتش نمرود

راه پيدا بود پر از آگفت * راه او جز نهفته نتوان رفت

( 1 ) - ذ : از زبان ( 2 ) - چ : بر فرق فرق عرش ، ذ : بر فرق فرقدين بنشست ( 3 ) - ل : بشكستى ( 4 ) - ك : نسيم و سلام ، م : نسيم سلام ( 5 ) - ل : بود ( 6 ) - پ : كى گيرد ( 7 ) - ل : قبه ( 8 ) - ل : قعود ( 9 ) - ك : سر سعود ، ا : سر سجود ، خ : سرى سعود ، ل : سر صعود ، ذ : درگه او همه سعود ( 10 ) - س : حور و نور ، م : جور و روح ( 11 ) - س : از ناورد ( 12 ) - ل : خواست ( 13 ) - ذ : گذاشت